|
|
Het is zoals gebruikelijk een stralende dag op
Risa, en terwijl het rond het zwembad vol ligt met afgevallen
deelnemers, wandelen de drie overgebleven leden van Team Vuur op Tisrond
gestaag richting Bestek. John loopt een stukje voorop, de kaart
in zijn hand. Een meter of tien achter hem volgen Faith en Willow.
"Ik ben moe", zegt Willow. "Ik heb het gevoel alsof we
al weken op deze weg lopen."
Faith knikt. "Je zou bijna willen dat Tom Paris iemand op kwam
halen."
Willow giechelt. "Nou ja, dat ook weer niet."
"Ach, zelfs als ik er deze ronde uitga, heb ik het langer volgehouden
dan Buffy vorige keer", zegt Faith met een trotse grijns.
"Ik ook", lacht Willow, en zegt dan "Getver." Ze
is op een papiertje gaan staan dat aan haar schoen blijft
kleven.
Ze bukt om het van haar zool af te halen. "Wat een zooi",
zegt ze, gebarend naar een stapel schroot en rommel langs de
weg. Faith wuift een papiertje weg dat bijna tegen haar hoofd
dwarrelt. "Zeker de lokale vuilstort hier", zegt ze.
Het drietal loopt rustig verder, tot een half uur later plotseling schoten klinken.
"Zoek dekking!" brult John voor hen. Willow duikt tegen de
grond, en op dat moment wordt Faith geraakt en zakt in elkaar. John
schreeuwt en schiet een van de aanvallers neer. Hij rolt weg om een
salvo van de tweede aanvaller te ontwijken, schiet terug, en dan is
het gevecht even snel over als dat het begon. John rent op Faith toe.
Willow zit al naast haar en stamelt:
"Oh God."
"ORGANISATIE! WE HEBBEN EEN NOODGEVAL!" schreeuwt John.
Meteen is daar Toms stem al. "John, een ogenblik, ik roep een medcopter op", zegt hij
kalm.
Willow pakt met een lijkbleek gezicht de medkit uit haar rugzak.
"Een hypo met adrenaline?" vraagt ze. John heeft Faiths pols
in zijn hand en knikt, grijpt dan met zijn andere hand in de medkit naar verband om
het bloeden te stelpen. Dan vloekt hij, laat Faiths pols los en begint met hartmassage.
"Weet je hoe je mond-op-mond-bedademing moet geven?" vraagt
hij. Willow knikt en buigt zich over Faith heen.
"John, de
medcopter is onderweg", zegt Tom door hun comm badges. "Hoe is Faith eraan toe?"
"Heel slecht", zegt John, terwijl hij "Ik denk dat ze in haar
hart is geraakt. Hoe lang voor de
medcopter hier is?"
"Ze zijn onderweg, ze komen echt zo vlug mogelijk", zegt Tom.
Na wat een eeuwigheid lijkt te duren klinkt de stem van een van de dames van De
Organisatie.
"John, Willow, er komt zo vlug mogelijk
hulp. We doen er alles aan om-"
"Het is niet meer nodig", zegt John dan met vlakke stem en
kruipt bij Faith weg. Hij legt zijn hoofd in zijn handen.
"Ze is dood."
Willow gaat overeind zitten en strijkt huilend met een hand over
Faiths gezicht.
"Willow, de resetbutton!" klinkt dan opeens Wesleys stem.
"Jij hebt de resetbutton!"
"Oh!" roept Willow uit, en grijpt in de zak van haar
spijkerbroek. Ze rukt het doosje open en met haar vinger op de
knop aarzelt ze.
"Resetbutton?" vraagt John met ongeloof in zijn stem. "Faith
is gestorven om een resetbutton?"
"Ja maar..." begint Willow, en dan buldert Picard door
hun comm badges. "WACHT! NOG NIET OP DIE KNOP
DRUKKEN!"
"Willow, John," horen ze even later Toms kalme stem.
"Als je nu drukt, veroorzaak je een tijdlus. We zoeken naar een
oplossing, maar
wacht op ons signaal voor je op die knop drukt!"
"Goed", zegt John. Willow haalt voorzichtig haar vinger van
de knop, en kijkt met grote angstogen naar John. "Als het niet
lukt..."
"We wachten", zegt John.
Een tijd lang blijven ze zo zitten, elkaar aanstarend, tot plotseling
Mals stem door de comm badges klinkt.
"John, Willow?"
"Moet ik erop drukken?" vraagt Willow met een snik in haar
stem van de spanning.
"Nee!" zegt Mal. "Luister, het moet op exact het goeie
moment gebeuren. Als ik 'nu' zeg, druk je. Niet eerder, niet later.
Begrepen, mei-mei?"
Willow knikt.
"Begrepen", zegt John.
"Okee. Het duurt niet lang meer", zegt Mal rustig.
"Alles komt in orde. Wacht op mijn teken en... NU! NU DRU-"
* * *
Het is zoals gebruikelijk een stralende dag op Risa. Na vijftien
rondes Survivor ligt het halverwege de ochtend rondom het zwembad al
aardig vol met weggestemde deelnemers. Ook De Organisatie heeft zich
vanochtend een paar uurtjes vrij gegund, ziet Tom Paris vanuit zijn
raam.
Hij kijkt met een zucht terug naar zijn beeldscherm en zet de airco in
zijn kantoor wat hoger. Nog twee dagen, belooft hij zichzelf, en dan
komt hij dat zwembad gewoon een week niet meer uit.
Op het scherm lopen de drie overgebleven leden van Team Vuur gestaag
richting Bestek. Tom heeft het idee alsof hij al dagen naar hetzelfde
beeld kijkt. Hij leunt achterover in zijn stoel en vraagt zich af of hij
even een kop koffie zal gaan halen. Nee, besluit hij. Vijf koppen is
wel genoeg voor 1 ochtend. Hij bekijkt zijn lijst met dingen die nog
moeten gebeuren. Het is maar een kort lijstje vergeleken met een maand
geleden. Hij werpt nog even een blik op het scherm, waar Team Vuur nog
altijd over het pad naast de rivier loopt, en kijkt dan weer uit het
raam. Picard en Avon spelen een spelletje schaak aan een tafeltje,
Starbuck en Gabrielle zitten elkaar achterna in het water, De Organisatie
is druk met elkaar in gesprek, waarschijnlijk over welke jurk ze overmorgen tijdens het finalefeest aan zullen doen. Mulder buigt zich over
naar Mal in z'n ligstoel en zegt iets, terwijl zijn hand langzaam over
Mals borst naar beneden beweegt. Mal lacht en zegt iets terug.
Ongetwijfeld iets schunnigs in het Mandarijn.
Tom valt bijna van zijn stoel als hij
overeind schiet bij het horen van de schoten. Hij kijkt verschrikt
naar het beeldscherm, waar team Vuur verwikkeld lijkt te zijn in een
vuurgevecht. Hij ziet Faith tegen de grond vallen en hoort John schreeuwen als
hij een van de aanvallers in zijn hoofd schiet. Meer
schoten vallen, en dan opeens lijkt het gevecht over. John rent naar Faith
en Willow toe.
"Oh God", stamelt Willow. Ook Tom ziet de schotwond in
Faiths borst en drukt nog voordat John om De Organisatie schreeuwt de
rode knop op zijn bureau in. Bij het zwembad zitten de dames van De
Organisatie meteen rechtop.
"John, een ogenblik, ik roep een medcopter op", zegt Tom
kalm, terwijl hij contact opneemt met de medische dienst in Bestek.
Hij legt de situatie uit en geeft de coördinaten door, en op dat
moment stormen de dames van De Organisatie zijn kantoor binnen,
gevolgd door een stuk of wat voormalige deelnemers.
Tom gebaart even dat ze stil moeten zijn en zegt dan: "John, de
medcopter is onderweg. Hoe is Faith eraan toe?"
"Heel slecht", zegt John. "Ik denk dat ze in haar
hart is geraakt. Hoe lang voor de
medcopter hier is?"
"Ze zijn onderweg, ze komen echt zo vlug mogelijk", zegt
Tom, schakelt dan zijn geluid uit en wendt zich tot De
Organisatie.
"Ze zijn niet op tijd bij haar", concludeert de ene dame.
Tom schudt vertwijfeld zijn hoofd. "Die wond... ze heeft misschien nog een paar minuten."
De andere dame gebaart naar zijn toetsenbord en hij draait zich om en
schakelt het geluid weer in.
"John, Willow", zegt de dame, "er komt zo vlug mogelijk
hulp. We doen er alles aan om-"
"Het is niet meer nodig", zegt John met vlakke stem.
"Ze is dood."
In Toms kantoor kijken mensen elkaar verbijsterd aan, tot Wesley
opeens naar voren stormt.
"Willow, de resetbutton! Jij hebt de resetbutton!"
Meteen schreeuwt Picard in de richting van de geluidsverbinding met Team Vuur: "WACHT! NOG NIET OP DIE KNOP
DRUKKEN!" Dan grijpt hij Wesley bij zijn schouder. "Een resetbutton? Heb
je enig idee van de risico's Ze kunnen al ontelbare keren
op die knop gedrukt hebben!"
"Er moet een manier zijn om het allemaal te voorkomen", zegt
een dame van De Organisatie. Hier en daar wordt geknikt terwijl
iedereen zijn hersenen pijnigt.
"Laten we eerst zorgen dat ze echt nog niet op dat ding
drukken", zegt Tom. "Willow, John,
als je nu drukt, veroorzaak je een tijdlus. We zoeken naar een
oplossing, maar
wacht op ons signaal voor je op die knop drukt!"
"Okee, jullie zijn de slimmerds", zegt Mal terwijl hij van
Mulder naar Fred kijkt. "Is dit inderdaad terug te draaien?"
"Een boodschap via subspace", suggereert Wesley, nog wat
bleek na Picards woede-aanval. "We kunnen een zender maken."
Fred kijkt bedenkelijk. Mulder zoekt in zijn zak naar
zonnebloempitten, vindt er geen, en zegt dan: "Hee. Heeft de
resetbutton invloed op wat er in een wormhole zit op exact het moment
dat er op de knop
wordt gedrukt?"
"Nee", zegt Wesley.
"Dat is het!" roept Fred uit. "We kunnen ze een
boodschap sturen via een mini-wormhole! De boodschap blijft bestaan,
ook nadat de resetbutton is gebruikt! In het boek van team Lucht
stond een kaart met alle wormholes, misschien..."
"Die kaart staat ook op mijn computer", zegt Tom. Hij opent
het bestand.
"Ze zijn langs vier mini-wormholes gekomen vandaag", wijst
Tom aan. Twee ervan zijn groen, dat zijn ingangen, daar heb je niks
aan. Twee zijn uitgangen. De een heeft een ingang in een bos op
Duimschroef, de ander in Heimwee op Jan."
"Kees Manager!" roept Kaylee dan uit. Ze zoekt in de zakken
van haar broek en haalt een visitekaartje tevooorschijn. "Hij
heeft me een baan aangeboden en gaf me zijn kaartje."
"Neem contact met hem op en zeg hem dat..." Mal kijkt Mulder
aan. "Dat hij wat?"
"Een briefje in dat wormhole gooit", zegt Fred.
"En daarop zet dat ze in westelijke richting moeten
afslaan", vult Mulder aan.
Tom heeft de verbinding met Heimwee al tot stand gebracht. Terwijl
Kaylee met Kees praat, neemt Mal weer contact op met team Vuur.
"John, Willow?"
"Moet ik erop drukken?" vraagt Willow met een snik in haar
stem van de spanning.
"Nee!" zegt Mal, terwijl hij Kaylee strak aan blijft kijken.
"Luister, het moet op exact het goeie
moment gebeuren. Als ik 'nu' zeg, druk je. Niet eerder, niet later.
Begrepen, mei-mei?"
"Begrepen", zegt John.
"Okee. Het duurt niet lang meer", zegt Mal rustig.
"Alles komt in orde. Wacht op mijn teken en... "
Kaylee knikt naar Mal, die schreeuwt: "NU! NU
DRU-"
* * *
Het is zoals gebruikelijk een stralende dag op
Risa, en terwijl het rond het zwembad vol ligt met afgevallen
deelnemers, wandelen de drie overgebleven leden van Team Vuur op Tisrond
gestaag richting Bestek. John loopt
voorop terwijl de dames achter hem lopen te
kletsen. Hij werpt een vermoeide blik op de kaart in zijn hand. Dan kijkt hij even verwonderd naar een berg rommel langs de
kant van de weg. Hij kijkt nog eens, en ziet dat het om een van de
vreemdsoortige kleine wormholes gaat waar de Bovenhandse
Eilanden mee bezaaid zijn.
"Nooit gedacht dat ik ooit wormholes zou zien die aan de andere
kant als vuilnisvat werden gebruikt", mompelt hij met een
glimlach. Een stukje papier dwarrelt voor hem neer, een tweede
papiertje blijft even
plakken aan zijn zool. Hij veegt het er met zijn andere voet vanaf, en
loopt dan weer verder. Een
half uur later klinken plotseling schoten.
"Zoek dekking!" brult John, en duikt met Winona in de
aanslag de struiken in. Twee mannen komen schietend op hen af. John
schakelt er meteen een uit, geeft dan een schreeuw als hij ziet dat de
ander zijn wapen op Willow richt, en schiet hem door zijn hoofd. Het
gevecht is even snel over als het begonnen was. John kijkt om naar de
vrouwen, en ziet dat Faith op de grond ligt, en Willow ernaast zit.
Hij rent erop af.
Willow stamelt:
"Oh God."
Met een blik op het bewegingloze lichaam van Faith brult John ""ORGANISATIE! WE HEBBEN EEN NOODGEVAL!"
Meteen is daar Toms stem al. "John, een ogenblik, ik roep een medcopter op", zegt hij
kalm.
Willow pakt met een lijkbleek gezicht de medkit uit haar rugzak.
"Een hypo met adrenaline?" vraagt ze. John heeft Faiths pols
in zijn hand en knikt, grijpt dan zelf in de medkit naar verband om
het bloeden te stelpen. Dan vloekt hij en begint met hartmassage.
"Weet je hoe je mond-op-mond-bedademing moet geven?" vraagt
hij. Willow knikt en buigt zich over Faith heen.
"John, de
medcopter is onderweg", zegt Tom door hun comm badges. "Hoe is Faith eraan toe?"
"Heel slecht", zegt John. "Ik denk dat ze in haar
hart is geraakt. Tom, hoe lang voor de
medcopter hier is?"
"Ze zijn onderweg, ze komen echt zo vlug mogelijk", zegt Tom.
Na wat een eeuwigheid duurt klinkt de stem van een van de dames van De
Organisatie.
"John, Willow, er komt zo vlug mogelijk
hulp. We doen er alles aan om-"
"Het is niet meer nodig", zegt John met vlakke stem terwijl
hij bij Faith weg kruipt. Hij legt zijn hoofd in zijn handen en
mompelt:
"Ze is dood."
Willow gaat overeind zitten en strijkt huilend met een hand over
Faiths gezicht.
"Willow, de resetbutton!" klinkt dan opeens Wesleys stem.
" Jij hebt de resetbutton!"
"Oh!" roept Willow uit, en grijpt in de zak van haar
spijkerbroek. Ze rukt het doosje open en met haar vinger op de
knop aarzelt ze.
"Resetbutton?" vraagt John met ongeloof in zijn stem. "Faith
is gestorven om een resetbutton?"
"Ja maar..." begint Willow, en dan buldert Picards stem door
hun comm badges. "WACHT! NOG NIET OP DIE KNOP
DRUKKEN!"
"Willow, John," horen ze even later Toms kalme stem.
"Als je nu drukt, veroorzaak je een tijdlus. We zoeken naar een
oplossing, maar
wacht op ons signaal voor je op die knop drukt!"
"Goed", zegt John. Willow haalt voorzichtig haar vinger van
de knop, en kijkt met grote angstogen naar John. "Als het niet
lukt..."
"We wachten", zegt John.
Een tijd lang blijven ze zo zitten, elkaar aanstarend, tot plotseling
Mals stem door de comm badges klinkt.
"John, Willow?"
"Moet ik erop drukken?" vraagt Willow met een snik in haar
stem van de spanning.
"Nee!" zegt Mal. "Luister, het moet op exact het goeie
moment gebeuren. Als ik 'nu' zeg, druk je. Niet eerder, niet later.
Begrepen, mei-mei?"
Willow knikt.
"Begrepen", zegt John.
"Okee. Het duurt niet lang meer", zegt Mal rustig.
"Alles komt in orde. Wacht op mijn teken en... NU! NU DRU-"
* * *
Het is zoals gebruikelijk een stralende dag op Risa.
Na vijftien rondes
Survivor ligt het halverwege de ochtend rondom het zwembad al aardig
vol met weggestemde deelnemers. Ook De Organisatie heeft zich
vanochtend even vrij gegund.
"Wat doet dat een mens goed" zucht de ene dame. "We
zitten hier pas een uurtje en ik heb het gevoel alsof ik al een paar
dagen rust achter de rug heb."
"Arme Tom staart uit zijn raam", lacht de andere dame.
"Die jongen verdient echt een flinke bonus."
"Laten we hem het dubbele geven van wat hij verwacht",
suggereert de eerste dame, en gebaart dan even in de richting van Mal
en Mulder, die aan de overkant van het zwembad op ligstoelen van de
zon liggen te genieten. Mulder heeft zich naar Mal overgebogen en laat
zijn vingers langzaam over Mals borst naar beneden glijden.
"Ooh!", gniffelt de andere dame.
"Tisgeenslechtleven he?" lacht de ene dame, en gaat er
eens goed voor zitten.
Ze
schieten allebei overeind als het noodsignaal uit hun comm badges
klinkt.
Iedereen in en rond het zwembad kijkt hen verschrikt aan.
"Wat is
dat?" vraagt Picard.
"Een noodsituatie op Tisrond", zegt een van de dames met een
wit weggetrokken gezicht. Dan rent ze achter de andere dame aan naar
Toms kantoor. Als
ze naar binnen rennen, met in hun kielzog een stuk of wat
ex-deelnemers, is het eerste wat de dames zien het beeld van Faith,
die badend in het bloed op de grond ligt, en John en Willow die in de
weer zijn met de beperkte mogelijkheden van de medkit.
Tom gebaart dat ze stil moeten zijn terwijl hij met Team Vuur praat,
en schakelt dan het geluid uit.
"Ze zijn niet op tijd bij haar", concludeert de ene dame.
Tom schudt vertwijfeld zijn hoofd. "Die wond... ze heeft misschien nog een paar minuten."
De andere dame stapt naar voren om met John en Willow te kunnen
praten, maar dan zegt John: "Ze is dood."
Wesley stormt naar voren. "Willow, de resetbutton!" roept hij. "Jij hebt de resetbutton!"
Picard brult dat team Vuur niet op de knop moet drukken, en de dames
van De Organisatie wenden zich geschrokken tot elkaar.
"Er moet een manier zijn om het allemaal te voorkomen", zegt
de ene dame. De andere dame knikt, en gaat dan aangeslagen op een
stoel zitten. "Als iemand het terug kan draaien zijn zij het
wel", zegt ze.
"Ja, zij zijn de helden, wij zijn maar gewoon", beaamt de
eerste dame, en gaat naast haar collega zitten. Samen staren ze naar
de survivors die koortsachtig overleggen.
"Heb jij ook zo'n deja-vu-gevoel?" vraagt de ene dame dan
met een ongeruste blik.
"Alsof we dit al tien keer hebben gezien", antwoordt de
andere dame bezorgd.
"En dat zou dus betekenen..."
"... dat hun oplossing niet werkt."
Dan verstomt het geroezemoes, en terwijl Mal op de achtergrond in
gesprek is met team Vuur luisteren de dames naar het gesprek tussen
Kaylee en Kees Manager.
"Ja, da's hier om de hoek van de werkplaats", zegt Kees.
"We gebruiken het wel eens als eh... prullenbak zal ik maar
zeggen. En ik wil er best een briefje ingooien, maar mag het dalijk? Ik zit net te eten."
"Nee, Kees, het moet echt nu gebeuren", dringt Kaylee aan.
"Heb je een pen bij de hand?"
"Een pen wel, maar geen papier, oh wacht, het hoeft geen sjiek
papier te zijn he?" Kees pauzeert even en te horen is hoe hij een
stuk papier ergens vanaf scheurt. "Zeg maar wat er op moet staan,
juffie."
Kaylee dicteert de boodschap, en dan is het afwachten tot Kees het
briefje post. Ze staart naar Mal, die klaar staat om team Vuur
opdracht te geven op de resetbutton te drukken.
"Gedaan!" zegt Kees, Kaylee knikt, en Mal schreeuwt: "NU! NU
DRU-"
* * *
Het is zoals gebruikelijk een stralende dag op
Risa, en terwijl het rond het zwembad vol ligt met afgevallen
deelnemers, wandelen de drie overgebleven leden van Team Vuur op Tisrond
gestaag richting Bestek. John loopt voorop terwijl de dames achter hem lopen te
kletsen. Hij werpt een vermoeide blik op de kaart in zijn hand. Dan kijkt hij even verwonderd naar een berg rommel langs de
kant van de weg. Hij kijkt nog eens, en ziet dat het om een van de
vreemdsoortige kleine wormholes gaat waar de Bovenhandse
Eilanden mee bezaaid zijn.
"Nooit gedacht dat ik ooit wormholes zou zien die aan de andere
kant als vuilnisvat werden gebruikt", mompelt hij met een
glimlach. Een stukje papier dwarrelt voor hem neer, een tweede
papiertje blijft even
plakken aan zijn zool. Hij veegt het er met zijn andere voet vanaf.
Een paar meter verder merkt hij dat een derde papiertje aan zijn
broek is blijven plakken. Hij stopt om het eraf te vegen, en ziet hoe Faith en Willow papiertjes uit elkaars haar staan te plukken. Hij
grinnikt, en wil het stukje papier in zijn hand achteloos weggooien, maar
het blijft aan zijn vingers kleven. Op dat moment beginnen Faith en
Willow opgewonden zijn naam te roepen. Met zijn hand schuddend om het
papier kwijt te raken loopt hij op de andere twee af.
"Kijk nou, wat raar!" zegt Willow, en houdt twee papiertjes
voor zijn gezicht. Er staat iets opgekrabbeld, en op beide zit een
veeg suikerspindakaas. De briefjes zijn identiek.
"En kijk!" Faith toont nog drie papiertjes, met dezelfde
vorm, dezelfde boodschap en dezelfde vlek.
John kijkt naar het papier dat nog steeds aan zijn eigen vingers
geplakt zit, en leest: "TEAM VUUR! GA IN WESTELIJKE RICHTING VOOR
DE BOCHT IN DE RIVIER! GROETEN, K. MANAGER."
"Er zijn wel tien van die papiertjes", zegt Willow, terwijl
ze om zich heen kijkt.
"Zou het een grap zijn?" vraagt Faith. "Maar waarom zou
je dan allemaal precies dezelfde papiertjes maken?"
"Met precies dezelfde veeg suikerspindakaas?" vult Willow
aan.
"Ik denk niet dat het een grap is", zegt John.
"Dus we gaan naar het westen?" stelt Faith voor.
Willow knikt. "Het kan in elk geval niet saaier worden."
"We gaan naar het westen", zegt John. Op
Risa kijkt Tom uit zijn raam, bespreekt de Organisatie zijn bonus en
zegt Mulder tegen Mal:
"Kijk, De Organisatie is er ook."
Mal knikt. "Kijk wat er gebeurt als je aan me zit."
Mulder buigt zich naar hem over en legt zijn hand op Mals borst.
"Ze zitten meteen rechtop?"
Mal grinnikt. "Ja. Ze hopen dat we ter plekke wilde seks gaan
hebben."
"Nou,..." glimlacht Mulder, en laat zijn hand langzaam naar
beneden glijden richting Mals navel. "Is het niet al heel erg lang
geleden?"
"Volgens mij vanochtend," antwoordt Mal. "Maar het
lijkt inderdaad veel te lang geleden."
Nog steeds uit zijn raam kijkend gaat Tom er eens goed voor zitten, en
ziet hoe Mulder opstaat en Mal aan een arm overeind trekt. Mal werpt
een veelbetekenende blik richting Organisatie en loopt dan lachend met
Mulder mee naar de hotelingang. Tom rekt zijn nek uit en ziet nog
net hoe Mulder Mal een zoen in zijn nek geeft voor ze hand in hand naar binnen stappen.
"Ze zien er zo verdomd gelukkig uit he? Je zou er jaloers van
worden", zegt een stem achter Tom, en hij valt bijna van zijn
stoel. Het is Kaylee met twee bekers koffie in haar hand. Met een stralende glimlach
overhandigt ze hem een van de bekers. Dan gebaart ze naar het scherm. "En zijn er nog spannende
dingen gebeurd?"
"Nee", lacht Tom. "Ik ben blij dat je langskomt, want
het begon een lange saaie dag te worden."
|
