|
Klik
hier om te zien waar de teams zich nu bevinden
|
"Oh, gaan we frustraties afreageren!" informeert Mal
opgewekt, stapt op Picard af, en brengt zijn vuist in een dreigend
gebaar naar achteren. Picard is te verbijsterd is om te reageren, maar
Mal lijkt zich opeens te bedenken en haalt fors uit naar Faith. Faith wankelt
onder de slag op haar kaak, en Mal grijnst: "Die had je nog tegoed, en dit leek een goed moment. Het was een goed
moment he, vond je ook niet? Er gaat toch maar niks boven een goeie
timing."
"Wat je zegt, cowboy", zegt Faith, en schopt in Mals
richting. Mal doet net op tijd een stap opzij, en Faith raakt Kirk, die
struikelt en half op het buffet met Tisrondse specialiteiten terecht
komt. Het meesmuildier ziet eten op de
grond vallen en stuift naar voren om zich op de ganzenpasta met
paprikaassaus te storten. In het voorbijgaan loopt hij George bijna
omver, die een gil slaakt, waarop het dier zich even omdraait en haar venijnig in haar
arm hapt. George gilt nog harder.
"Weg jij!" roept Marcus die haar meteen te hulp schiet.
"Blijf van hem af!" gilt Kaylee, en duwt Marcus tegen
Starbuck aan, die net overeind was gekrabbeld en die Marcus met een
woedende grom te lijf gaat. Tom maakt van de gelegenheid gebruik om
John met een vuist op zijn oog te slaan, en als Aeryn op Tom af wil
stormen prevelt Willow een spreuk waardoor ze midden in de gevallen
ganzenpasta terecht komt. Het meesmuildier fluit van schrik, steigert
en slaat met zijn hoeven zowel Fred als Cole tegen de grond.
De Organisatie kijkt elkaar verbijsterd aan, en vraagt zich duidelijk
af hoe dit in vredesnaam zo ver heeft kunnen komen.
* * *
Het begon allemaal twee dagen geleden toen team Aarde een meesmuildier won
tijdens een illegaal kussengevecht. Het
bleek een beeldschoon paardachtig dier te zijn, met grote oren en een
paar flinke vleugels. Omdat Faith nauwelijks meer op
haar benen kon staan na het kussengevecht had Kaylee het touw gepakt dat een van frustratie
rood aangelopen organisator naar het team had
gegooid. Aan de andere kant van het touw zat het meesmuildier, mooi,
bokkend en steigerend en met wilde ogen om zich heen happend.
"Ik geloof niet dat hij tam is", had Kaylee wat overbodig
opgemerkt.
"Dat zien we morgen wel", was Johns korte reactie, terwijl
hij de half slapende Faith optilde en met grote stappen weg liep.
Kaylee deed een vergeefse poging het meesmuildier mee te trekken
terwijl ze John na riep: "Maar je wilde toch zo vlug mogelijk naar Aeryn?" In haar
zakken voelend wendde ze zich tot het meesmuildier. "Kom maar.
Kijk 'es!" Ze stak haar hand uit met een paar M&M's erin.
"Lust je dat?"
Terwijl het dier wat argwanend zijn nek uitstak om aan de M&M's
te ruiken riep Crichton terug: "We kunnen Faith zo niet op de rug
van dat beest zetten. Aeryn is er morgen ook nog."
"Ooh, wat is dat lekker he?" zei Kaylee toen het meesmuildier
bedachtzaam op een M&M's kauwde. "Ben je dan zo'n zoet paardje? Lust je er nog eentje?"
"Fwiet!" floot het dier luid, en Kaylee viel van schrik
bijna achterover. Het meesmuildier keek haar verbaasd aan, floot
nogmaals en deed een
paar stappen naar voren om aan Kaylees hand te snuffelen.
Na nog een paar M&M's had Kaylee het dier zover dat het redelijk
gedwee aan het touw met haar meeliep. Toen ze John inhaalde verklaarde
ze stralend dat ze het een naam had gegeven.
"Serenity? Je vernoemt een paard naar een schip?"
"Ja, is het geen prachtige naam?" verzuchtte Kaylee. Serenity
zelf zette Kaylees woorden kracht bij door fluitend uit te vallen naar
John en op een haar na zijn schouder te missen met zijn tanden.
"Hee!" riep Crichton verschrikt uit, en hield even in zodat
Kaylee en het meesmuildier hem konden passeren.
"Dat beest is vals", mompelde Faith slaperig in zijn armen.
"En Serenity is een meisjenaam."
"Nee, hoor", vond Kaylee terwijl ze Serenity nog een
M&M's aanbood. "Maar als jij hem een andere naam wilt geven
vind ik dat goed hoor! Hij is tenslotte van jou."
"Ze is weer in slaap gevallen", zegt John zacht. "Nog
een stukje verder, Tinkerbell, daar staat een lege schuur, daar kunnen
we overnachten."
* * *
De volgende ochtend bleek dat Serenity behalve temperamentvol ook nog eens bijzonder
vraatzuchtig was. Vloekend bekeek Faith haar gescheurde rugzak.
"Hij heeft de ijsbergsla opgegeten, een stuk brood, mijn laatste Mars en een sok!"
"En de helft van mijn shirt", voegde Crichton toe terwijl
hij beschuldigend naar Kaylee keek.
"Het spijt me", stamelde Kaylee. "Ik had hem gisteravond
vastgebonden aan een boom, maar hij heeft het touw doorgeknaagd en is
de schuur binnen gekomen."
"Had hij dan verdorie niet als elk normaal paard buiten een
beetje gras kunnen eten?" riep John uit.
"Serenity lust geen gras", zei Kaylee timide.
"Ik weet eigenlijk niet wat hij normaal eet."
"Meesmuildieren vreten alles", klonk het uit hun comm
badges.
"Vertel me eens iets zinnigs, Tom!" was Johns reactie.
"Nou, gisteravond was je niet geïnteresseerd in het weerbericht,
misschien nu wel?"
"Yep."
Voorlopig is het in het zuidoosten prachtig weer, en dat front trekt
langzaam zuidwaarts. Als je dichter bij Voordewind komt kan ik wat
specifieker worden."
"Bedankt", zei Crichton terwijl hij nog een laatste blik wierp op zijn
geruïneerde shirt
en het daarna in een hoek van de schuur gooide. "En nu het volgende probleem." Hij
wees naar
Serenity, die meteen zijn oren in zijn nek legde en naar John
hapte. "Hoe kunnen we op dat beest vliegen zonder dat we
opgevreten worden?"
"We vergeten het vliegen en vreten hem op?" stelde Faith
voor. Serenity snoof dreigend in haar richting.
"Ik denk dat het wel lukt als we hem veel lekkers te eten
geven", glimlachte Kaylee terwijl ze zachtjes op de hals van het
meesmuildier klopte. "Want eigenlijk ben je een hele brave vent
he, bao bei 1)?"
"Fwie-hiet", floot Serenity instemmend en wreef zijn hoofd
langs Kaylees schouder.
Desondanks ging er nog een flink aantal uren voorbij voordat het drietal
daadwerkelijk op Serenity's rug zat en hij geen aanstalten meer maakte
om ze af te gooien en te vertrappelen. Maar met heel veel geduld, M&M's
en een halve palingworst kreeg Kaylee het meesmuildier uiteindelijk zover dat hij
rustig bleef staan terwijl John en Faith op zijn rug klommen. Lachend
sprong ook zij op het dier, boog zich voorover en zei zacht:
"Vlieg, Serenity!"
Serenity brieste en stoof toen fluitend weg in een rengalop.
"DIT. IS. GEEN. VLIEGEN!", stelde Crichton luidkeels vast
terwijl hij heen en weer hotste op de brede rug van het
meesmuildier.
"Hij moet eerst vaart maken!" riep Kaylee opgetogen
uit.
"Nog meer vaart en ik kots over je rug", mompelde Faith
terwijl ze zich stevig aan Kaylee vasthield. Op dat moment spreidde
Serenity zijn imposante vleugels en zette zich af onder het uitstoten
van een schrille fluittoon.
"We vliegen", zei Kaylee ademloos terwijl Serenity snel
alsmaar hoger steeg.
"Wauw", zei Faith terwijl ze naar beneden keek waar het bos
onder hen door leek te vliegen. "Kijk hoe hard we
gaan!"
"En de verkeerde kant op", stelde Crichton vast. "Kaylee,
ik hoop dat je dit
ding kan besturen? We moeten naar het zuidoosten, en dat ligt achter
ons."
Kaylee boog zich weer voorover en drukte zachtjes met een hand tegen
Serenity's hals. "Die kant op, Serenity."
Gehoorzaam maakte Serenity een wijde bocht tot Kaylee haar hand terug
trok. "Goed zo!" zei ze met een blije zucht, en terwijl de
Tisrondse zon al begon te zakken vloog team
Aarde op hoge snelheid richting Aeryn.
* * *
Team Water zat op dat moment met haar voeten in een beekje, at op haar
gemakje een knikkebolletje met gestampte muisjes en luisterde
naar het vrolijke gekef van de wervelwindhondjes. Aeryn had blijkbaar
bepaald geen haast, ze was immers nog maar een paar uur lopen
verwijderd van Voordewind terwijl ze daar pas de volgende dag verwacht
werd.
"Hm", mompelde ze en haalde een stukje gestampte muis uit
haar mond. "Een botje." Ze bekeek het botje en gooide het
toen in de struiken. Toen ze de rest van het bolletje op had, rekte ze
zich eens goed uit, ging verzitten en begon naar haar voeten in het
beekje te staren.
"Aeryn,..." klonk een stem door haar comm badge.
"Ja?" antwoordde ze zonder op te kijken.
"Kan je misschien iets *doen*? Iets heldhaftigs ofzo? Of
misschien wil je een beetje in jezelf praten? Over John of over
Starbuck, of iets anders, maakt niet uit."
"Waarom zou ik dat doen, Tom?" vroeg team Water terwijl ze
met haar tenen golfjes maakte in het beekje.
"Omdat het leuker is voor de lezers? Dit is een beetje saai, jij
zo in je eentje."
Aeryn keek eens om zich heen, en ging toen weer verder met golfjes
maken.
"En wie zijn schuld is dat?" vroeg ze.
Tom zuchtte. "Okee. Goed punt."
* * *
Niet
ver daarvandaan zat team Lucht intussen rond een kampvuur. Na het
harde werken in Handigst en de enerverende vlucht met de vliegenzwam
waren de teamleden niet erg spraakzaam, en staarden in gedachten
verzonken naar de vlammen.
"Morgen zijn we in Voordewind", verbrak Willow zuchtend de
stilte. "Dat hebben we dan toch mooi maar gehaald."
"We weten nog niet of we het allemaal halen", zei Mulder.
"Morgenmiddag wordt er nog iemand weggestemd."
"Dat kan ook iemand uit een ander team zijn", merkte Picard
op, terwijl hij zijn laatste opkikkertje in zijn mond stopte. Hij
verfrommelde het zakje en gooide het propje in het vuur.
"In totaal zijn er al negen mensen weggestemd, één bij ons en
acht bij de andere twee teams. De kans dat wij aan de beurt zijn is
alsmaar groter geworden", wierp Mulder tegen.
"Okee, ik heb makkelijk praten", zei Mal terwijl hij in zijn
rugzak rommelde en een literfles zondebokbier tevoorschijn haalde,
"maar laten we ons nou nog geen zorgen maken, en iets drinken op
de - WO DE TIAN!" Mal keek geschrokken naar boven en ook de
anderen slaakten verschrikte kreten.
"Dat was een vliegend paard!" riep Fred uit.
"Ik kreeg bijna een hoef tegen mijn hoofd!" stamelde Willow
verbijsterd.
* * *
"Jaja, dat was het verkeerde team, IK WEET HET!" riep Tom
geïrriteerd door Crichtons comm badge. "Hou nou maar op met
schreeuwen, want Aaeryn zit ook vlak in de buurt."
Serenity
brieste en sloeg een paar keer wild met zijn vleugels terwijl Tom nieuwe
aanwijzingen gaf.
"Hij is moe en hij is helemaal van slag omdat hij op het laatste
moment niet mocht landen", zegt Kaylee bezorgd.
"IK BEN OOK MOE!" schreeuwde Tom. "HEBBEN JULLIE ENIG
IDEE WAT VOOR EEN BAAN IK HEB? HOEVEEL UUR IK PER DAG MAAK? EN TEGEN
WELK SALARIS?"
"Rustig nou maar", klonk een stem op de achtergrond.
"Rustig nou maar", zei Crichton.
"Bi zui 2)", suste Kaylee het meesmuildier, maar Serenity
was het gehoorzamen voor vandaag zat, en zette met een schrille
fluittoon een duikvlucht in.
* * *
Aeryn schrok op van de lugubere kreet in het halfdonker, keek om zich
heen en trok haar wapen toen ze het vliegende paard op haar af zag
komen.
"Niet schieten! Niet schieten!" schreeuwde Tom door haar
comm badge. "Het is John!"
Langzaam liet Aeryn haar wapen zakken, en even later maakte Serenity
een soepele landing naast Aeryn. Meteen draaide hij zijn hoofd naar
haar toe, en Aeryn wist nog net op tijd weg te springen voor zijn
klappende kaken.
"Pas op hoor, hij is vals", grijnsde Faith toen ze van
Serenity's rug af gleed.
"Hij is niet vals, alleen maar schichtig", wierp Kaylee
tegen.
Ook John klom van het meesmuildier af en liep zwijgend op Aeryn af.
Aeryn rende naar hem toe, sloeg haar armen om zijn hals en drukte haar
hoofd tegen zijn schouder. John sloeg zijn armen stevig om haar heen
en zuchtte diep, en zo bleven ze staan, terwijl op
de achtergrond Toms stem te horen was.
"Ik neem ontslag, ik zweer het, vandaag of morgen neem ik
ontslag."
deel
2 - The truth is out there... and it hurts
De volgende ochtend bleek dat Serenity 's nachts zes knikkebolletjes,
een pak gestampte muisjes, een onderbroek van John en de helft van
Kaylee's slaapzak had verorberd voor hij tevreden naast haar in slaap
was gevallen. Het gloednieuw gevormde team Modder, zoals Faith hen
sarcastisch had herdoopt had echter andere zaken aan het hoofd. John
en Aeryn hadden blijkbaar nog niet alles op een rijtje kunnen zetten,
en hielden zich vooral bezig met betekenisvol zwijgen. Faith en Kaylee
maakten zich duidelijk wat zorgen over de laatste wegstemronde voor de
samenvoeging. Serenity was al nerveus van aard, en voelde de spanning
binnen het team goed aan. Afreageren deed hij door iedereen - behalve
Kaylee - die binnen hapafstand kwam, te trakteren op een van
ijzingwekkend gefluit vergezelde aanval met blikkerende tanden. Kaylee
liep met Serenity dan ook ver vooruit toen ze eenmaal aan de laatste
etappe naar Voordewind begonnen. Achter haar volgden Faith, John en
Aeryn, met gescheurde rugzakken en ernstige gezichten.
* * *
Team Lucht had geen goeie nacht gehad. Willow en Fred waren een aantal
keer wakker geschrokken uit nachtmerries waarin ze werden aangevallen
door de Nazgul, Mal en Mulder maakten zich flink zorgen over de
uitslag van stemronde 10, en Picard was tot het besef gekomen dat je
niet ongestraft plotseling kan stoppen met het eten van de blijkbaar
licht verslavende opkikkertjes.
Eenmaal op pad richting Voordewind bleven ze regelmatig het schrille
gefluit horen, en dat maakte de stemming er niet beter op. Willow had
nog even een locatiebezwering geprobeerd, maar uit niets bleek dat
het angstaanjagende geluid afkomstig was van een demon. Een opluchting
was dat echter niet. "Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben
doodmoe", verzuchtte ze tegen Fred.
"Ik ook. De laatste loodjes", antwoordde Fred. Op dat moment
klonk opnieuw een ijzingwekkende fluittoon.
"Het klinkt heel dichtbij. Zullen we iets afbuigen en kijken of
het dat vliegende paard is?" stelde Mulder voor.
Mal produceerde een vermoeid klein glimlachje. "Op sommige
momenten vind ik je nieuwsgierigheid ontzaglijk charmant, maar dit is
een ander moment."
Het gesprek verstomde abrupt toen de bekende shuttle plotseling
verscheen. Even later kwam Tom op het groepje aflopen en zuchtte.
"Wat een klotebaan heb ik
toch. Fox..."
Mulder vermeed Mals blik en knikte naar Tom.
"Zo gaat het spelletje", zei hij met vlakke stem.
Op hetzelfde
moment hingen Fred en Willow al om zijn nek, tranen in hun ogen,
terwijl Picard hem onhandig op zijn schouder sloeg. Mulder produceerde
een pijnlijke grijns en maakte zich los uit de
omhelzing van de dames.
'Geef me even wat lucht," zei hij. Vervolgens kuste hij Willow en Fred
op hun hoofd, gaf Picard een net iets te harde klap op de schouder
terug en keek rond op zoek naar Mal, die op Tom afgelopen was.
"Geef me een uurtje in je shuttle", zei Mal.
"Alsjeblieft."
Tom keek hem even vragend aan, en glimlachte toen begrijpend.
"Tuurlijk."
Mals gezichtsuitdrukking veranderde van ernstig in gemaakt vrolijk toen hij zich
omdraaide naar Mulder.
"Wat je zegt Fox, het is een spelletje. Maar ik heb een
afscheidskadootje voor je. Loop even mee."
"Mal,..." Mulders stem klonk schor toen hij achter Mal naar de
shuttle liep. "Mal ik..."
"Bì zuî, ben dan" 3), zei Mal, en haalde even bijna
onopgemerkt zijn mouw langs zijn gezicht toen hij de shuttle in stapte.
Het was bijna anderhalf uur later toen Mal en Mulder lachend de shuttle
weer uit kwamen.
"Dat werd tijd", brieste Picard met een boze blik naar Tom,
die alleen maar vrolijk terug grijnsde.
"Was het een mooi kado, Mulder?" vroeg Fred.
Mulder wierp haar een stralende glimlach toe. "Het was een
goedkoop kadootje, maar het gaat om het gebaar."
Toen hij Mals hand in zijn nek voelde draaide hij zich om en legde op
zijn beurt zijn hand op Mals schouder. "Ik zie je op Risa",
zei hij. Mal knikte.
vervolgens deed Mulder twee stappen in de richting van de shuttle, en liep toen
weer snel terug, terwijl hij in zijn binnenzak voelde.
"Ik zou het bijna vergeten", zei hij, Mal een klein doosje
overhandigend.
Mal trok een quasi-verrast gezicht. "Oh Fox, het moment waar ik
altijd van gedroomd heb!", riep hij uit, en bekeek toen
nieuwsgierig de inhoud van het doosje. "Ah." Zijn stem klonk
nu echt verrast. "Dat verklaart een hoop."
"Doe er voorzichtig mee!" riep Mulder terwijl hij zich naar
de shuttle haastte. "En veel succes allemaal!"
* * *
Het was al laat in de middag toen Team Modder als eerste de stadsgrenzen
van Voordewind bereikte. Het Voordewindse Survivorhotel was vervolgens
gemakkelijk te vinden, want langs de route stond het zwart van de
mensen. Lachend wees Kaylee Faith op de spandoeken die omhoog werden
gehouden. Hordes politie-agenten deden verwoede pogingen het publiek
achter de dranghekken te houden, maar al snel holde een groepje jonge
meisjes op Crichton af.
"John! John!" riepen ze bijna hysterisch, en bleven toen
vlak voor Crichton staan om hem ademloos aan te staren.
"Hallo", grinnikte Crichton, en stak zijn hand uit.
"Leuk dat jullie er zijn." Hij schudde vriendelijk de handen
van het hevig blozende stel, en zwaaide ze vrolijk na toen ze door twee agenten weer
achter de hekken werden gestuurd.
"Gut wat zijn we populair", merkte Aeryn vinnig op, maar
even later was zij aan de beurt toen een man over het hek klom en op
het groepje toe rende.
"Aeryn, ik hou van je!" schreeuwde hij, wild met zijn armen
gebarend. Serenity floot geïrriteerd, rukte het touw los uit Kaylees
handen en galoppeerde met klapperende kaken op de man af, die abrupt
stil stond en vervolgens wijselijk terugrende naar het hek. Mede
dankzij Serenity's opgewonden gefluit vonden er verder geen incidenten
meer plaats met al te opdringerige fans, en na een half uurtje werd
team Modder hartelijk verwelkomd door De Organisatie. Even was er wat
verwarring omdat Serenity niet van plan was buiten te blijven als
Kaylee het hotel inliep, maar na een interessante discussie tussen de
hotelmanager en De Organisatie was het probleem opgelost en betrad ook
het meesmuildier het 10-sterrenhotel.
Terwijl team Modder zich installeerde in hun kamers om zich op te
frissen en om te kleden voor het diner met De Organisatie, stuitte ook
team Lucht op de eerste Voordewindse fans langs de route. Die waren
allemaal even enthousiast, tot het team een hoek omsloeg waar een
groep vrouwen in identieke T-shirts achter de hekken stond te
wachten.
"NEEEEEEEEEE!" jammerden ze toen team Lucht aan kwam lopen.
"Fox is eruit! Neee!! Oh Mal!!!! wat vreselijk!!!"
Mal lachte een beetje opgelaten, en fluisterde al zwaaiend naar het
groepje tegen Willow: "Wat staat er op die shirts?" Willow
liep even op het groepje fans af, en na een kort gesprekje holde ze
weer terug naar de anderen.
"En?" wilde Mal weten. Willow probeerde niet te lachen.
"Ze zijn er helemaal kapot van dat Mulder eruit is. En op hun
shirts staat een grote foto van jullie allebei, en daaronder TISLIEFDE
en iets van Mal/Mulder slash brigade."
"Apart", vond Mal grijnzend, en draaide zich nog even om
voor een laatste zwaai naar de brigade.
Toen het hotel in zicht kwam wachtte Mal nog een verrassing.
"Oh, kijk wie daar staat!" riep Fred uit.
"De Organisatie", gromde Picard. "Die moet je toch
eerder gezien hebben."
"Nee, daar, naast de ingang!" zag nu ook Willow. "Het
is Mulder!" Ze keek opzij naar Mal, die opeens wat sneller leek
te gaan lopen.
"Ik zie Wesley en Gabrielle daar ook. Ze zullen alle afvallers
wel hebben overgevlogen voor vandaag", concludeerde Mal.
"Goed idee."
Even later liep ook team Lucht, inmiddels vergezeld door een breeduit lachende
Mulder, over de rode loper het hotel in.
"Jullie hebben tien minuten om je op te frissen", vertelde
Saskia de vermoeide teamleden.
"En dan verwachten we jullie in de terraszaal voor een
overheerlijk Tisronds buffet," voegde Andrea! toe.
Aangezien je De Organisatie maar beter kunt gehoorzamen, druppelden
de twee eerste deelnemers enkele minuten later al binnen.
"Oh ik vind het zo leuk!" verzuchtte Kaylee tegen Faith.
"Straks zie ik de Captain weer, en Gabrielle en ..."
"De Captain, da's die man die ik een gebroken sleutelbeen heb
geslagen tijdens de voorrondes?"
Kaylee knikte terwijl ze Serenity met een handvol M&M's weglokte
van het buffet. "Ik snap niet dat je hem voor een slechterik
aanzag. Hij is echt goed volk."
"Ja vast", zei Faith terwijl ze alvast een soepstengel pakte
voor de ergste trek. "Maar hij zal niet blij zijn mij te zien.
DAT IS HEET!" riep ze uit, en toen verbaasd: "Er zit gewoon
soep in die stengels!"
"Kijk, daar zijn Kirk en Gabrielle", riep Kaylee toen
vrolijk uit. "En Odo en George en De Organisatie
en..."
Zo stroomde de zaal vol, en terwijl de borden volgeladen werden
klonken er telkens weer nieuwe kreten van herkenning als teamleden of
vrienden elkaar eindelijk weer terug zagen. Al met al leek het erg
gezellig te worden, totdat Starbuck met uitgestrekte armen en een
brede glimlach op Aeryn afstapte en haar naam riep. Aeryn draaide zich
om, er vloog een verraste glimlach over haar gezicht en het volgende
moment werd Starbuck hardhandig tegen de vloer geslagen door Crichton.
Faith, die vanuit een ooghoek iets had gezien dat op een gevecht leek
waar teamlid John bij betrokken was, stond in een oogwenk naast
Crichton. Picard riep "Hou daar onmiddelijk mee op!" en
zwaaide met een bord boomstamppot.
John stond ondertussen over Starbuck gebogen, die met een flinke
bloedneus op de grond zat, en schreeuwde: "Blijf voortaan bij
Aeryn uit de buurt!"
"Oh, gaan we frustraties afreageren?" informeerde Mal
opgewekt, en vanaf dat moment liep het allemaal een beetje uit de
hand.
* * *
De Organisatie kijkt het nog een tijdje aan, maar als Andrea! bijna
geraakt wordt door een portie tarwebloemkool en Saskia's glas uit haar
hand wordt geschoten besluiten ze om met een nieuwe borrel op het
terras te gaan zitten. Ze moeten wat moeite doen om boven de herrie
uit te komen, maar de martinitorens smaken prima en er wordt gezellig
gekeuveld. Na
een uurtje merken de dames opeens dat er inmiddels
andere geluiden van binnen komen. Voorzichtig steken ze hun hoofd om
de deur. Alle achttien Survivors zitten gezellig in groepjes te
praten. De rommel is zo goed en zo kwaad als het kon opgeruimd, en
Serenity staat tevreden de borden af te likken.
"Hee Organisatie!" roept Kirk uitbundig. "Kom er
gezellig bij zitten en neem een borrel!"
De Organisatie kijkt elkaar voor de tweede maal die avond verbaasd
aan.
"Hebben jullie geen ruzie meer met elkaar?" vraagt de ene
dame voorzichtig.
"Natuurlijk niet! " buldert Picard.
"Er moest gewoon wat stress afgereageerd worden", zegt
Gabrielle.
"En nu is de lucht weer geklaard", lacht Willow.
"Zo'n beetje", zegt Starbuck met een vuile blik op
Crichton.
Tom komt naast De Organisatie staan. "Opkikkertjes en
kalmeerkoetjes", zegt hij zacht, en houdt de dames een zakje
voor. De Organisatie blieft het nog steeds niet, en terwijl de dames
besluiten om gezellig aan te schuiven, vragen ze zich toch af hoe team
Vuur met elkaar overweg zal kunnen.
1) schatje
2) Rustig nou maar
3) Rustig nou maar, dwaas.
|
