Interview met de winnaar van nkSF-Survivor 2002, Admiraal Susan Ivanova.

We hebben afgesproken op het terras van het hoofdkwartier van De Organisatie op Risa. Ik bestel een Cosmopolitan en neem nog even mijn vragenlijstje door. Ik heb Susan sinds Survivor 2002 niet meer gesproken en ik ben wel een beetje zenuwachtig want het is een overweldigende vrouw die je fijnknijpt als een mier als je maar enige onderdanigheid toont.

De Cosmopolitan komt, ik neem een paar flinke slokken en bestel meteen een nieuwe. Na een kwartiertje wachten komt ze er aan. Oh gelukkig, ze lacht en ziet er erg ontspannen uit. Er ontsnapt een opgeluchte zucht van mijn lippen en ik sta op om haar tegemoet te lopen. "Halloooo", roept ze vrolijk. "Wat gezellig dat je er bent! Ik verheug me er op om weer eens even met je terug te blikken".

Ze bestelt een Mojito en ploft neer in de stoel tegenover mij. Of ze nog vaak terugdenkt aan die zomer van 2002 en wat haar het meest is bijgebleven, begin ik. "Ja wat denk je! Ik schrik nog wel eens wakker 's nachts hoor, hahaha! Wat is me het meest bijgebleven? Tjee, het is zoveel! Julian en Giles, wat dacht je daarvan. Daar was je bij!" Hrbllgrhg! Er gaat een rilling over twee ruggen en we nemen snel nog een slok van onze cocktails. "Of die keer dat Spike zijn chip het niet meer deed. Oh weet je nog dat Superman langskwam op Bhari Pana? Dat was gaaf! Geplet worden tijdens de vloed was wat minder maar ach, weet ik ook eens hoe het is om superdun te zijn, hahaha". Ze slaat haar Mojito achterover en dan verschijnt er een trage geheimzinnige glimlach op haar gezicht. "Eh, er was een dag op Bhari Pana die erg memorabel was". Ik vlieg overeind want nog altijd weten we niet precies wat er op die planeet is gebeurd. Maar Susan zwijgt. Verdorie.

"Heb je nog contact met je 'mede-survivallers'?", vraag ik, mijn derde Cosmopolitan bestellend. Susan schudt langzaam haar hoofd. "Nee.... helaas niet. Het lijkt me geweldig om iedereen weer eens te zien, maar iedereen is weer druk bezig met hun leven en we zijn allemaal verspreid over het zonnestelsel, en daarbuiten. Ik weet ook niet of ze mij nog wel willen zien, misschien nemen ze me de overwinning wel kwalijk... Maar als jullie nou iets zouden organiseren..." Ze kijkt me verleidelijk lachend aan. Ik mompel iets in de trant van 'we zullen wel zien' en giet de Cosmopolitan achterover.

Tijd voor iets anders. Ik roep de ober en bestel een Caipirinha. Ik vraag Susan wat er is gebeurd nadat ze gekroond werd als eerste nkSF-Survivor-koningin. "Oh het was echt ongelofelijk! De volgende dag stonden al mijn collega's en ex-collega's van Babylon 5 bij me voor de deur en de stoep stond zwart van journalisten en fotografen en televisiecamera's. Wekenlang heeft de telefoon roodgloeiend gestaan en maandenlang had ik wel 8 keer per dag in tv-shows en tv-spelletjes kunnen optreden. En de kado's waren ook niet bepaald van de lucht. Op een gegeven moment was ik het spuugzat en ben ik een tijdje ondergedoken bij familie in St. Petersburg onder de naam Dushken'ka Moya, zoals mijn ouders me vroeger altijd noemden. En verder, tja ik werd al best vaak herkend op straat en ik dacht dat ik daar wel aan gewend was, maar zoveel fans als in de afgelopen twee jaar heb ik nog nooit achter me aan gehad!"

"Hmmm, tips voor de nieuwe ploeg", Susan staart peinzend voor zich uit na mijn vraag. Moeilijk. De vorige keer heb ik geen peil kunnen trekken op hoe je je zou moeten gedragen om lang in het spel te blijven. Die nksf-ers zijn zo onvoorspelbaar. Als je je rustig houdt vinden ze je maar saai en word je weggestemd, maar als je te veel opvalt vinden ze je vervelend en stemmen ze je weg... Dus wees maar gewoon jezelf, en probeer niet anders te zijn om de nksf-ers te plezieren, dat lukt je toch niet. Ja en wat trainen in survival skills is natuurlijk nooit weg. Vissen, speren maken en jagen, hutten bouwen, altijd wel handig. Ook al weet niemand welke lokaties jullie op het oog hebben. Daar ben ik trouwens wel heel nieuwsgierig naar hoor, kun je het me niet in mijn oor fluisteren?" Ik ben een beetje onvoorzichtig geworden na iets te veel cocktails in de zon en buig me naar haar over en fluister in haar oor wat we van plan zijn. "Oooooooooh!" roept ze hard lachend uit. Ja van die plek heb ik wel eens gehoord. Dan is het wel handig als ze ook mmmpgfmph." Ik hou snel mijn hand voor haar mond voordat ze teveel zegt. De mensen om ons heen doen wel alsof ze niet meeluisteren maar je weet het maar nooit, ik heb de man aan het tafeltje bij Andrea! al een paar keer erg geïnteresseerd onze kant uit zien kijken.

Laatste vraag: wie zoent er beter: Marcus of Tom? Susan rolt haar ogen. "Oh krijgen we dit weer!" roept ze quasi-wanhopig uit. "Jullie ook altijd met die impertinente vragen! En trouwens, ik hoef hier toch niet echt antwoord op te geven he?" Ze geeft me een vette knipoog. Ik schud begrijpend mijn hoofd.