Bij het eerste licht wordt ze wakker. Ze wil haar ogen nog niet open doen want ze wil er nog niet aan dat zij en Odo alleen over zijn. Het maakt het wakker worden niet prettig, en ze is verbaasd dat ze haar oude teamgenoten eigenlijk een beetje mist. Terwijl ze zo langzaam ligt wakker te worden realiseert ze zich ineens dat ze het wel heel erg warm heeft en ze begrijpt niet waarom. Ze besluit haar ogen te openen en dan ziet ze ineens de deken. Maar ze had helemaal geen deken. En er brandt vuur, en er hangt een heerlijk geurende bakvis boven. De deken beweegt. En verandert van gedaante. Het is Odo!

"Goedemorgen Aeryn", zegt de in Odo veranderende deken.
"Odo! Je bent vroeg geregenereerd. Dank voor het gebaar van de deken", zegt ze met een grimas op haar gezicht dat op een glimlach lijkt. "Maar het was niet nodig, ik heb geen warmte nodig."
Odo kijkt haar glimlachend aan. "Maar ieder mens heeft wel eens warmte nodig. Met nu ook al George weg, waar we net aan begonnen te wennen moet het wel erg eenzaam voor je zijn 's nachts. Dus ik zal korter regenereren zolang we met z'n tweeën zijn, zodat je niet al te lang op mijn emmer hoeft te passen."
Aeryn kijkt hem schuin aan. "Ik ben geen mens, ik ben Sebacean en dat is allemaal niet nodig. Laten we maar opschieten, we zijn het Cole, Marcus, George en Starbuck verschuldigd om als eersten in Voordewind aan te komen."

Als Aeryn haar spullen bij elkaar heeft gepakt en klaar is om te vertrekken wacht haar weer een verrassing. Want daar staat niet Odo op haar te wachten, maar een paard. "Kom", zegt het paard, "dan draag ik je een stukje". "Ik loop wel" antwoordt Aeryn kortaf maar Odo dringt aan.
"Als we als eerste in Voordewind willen aankomen kunnen we wel een extra sprintje gebruiken, dus kom op!" Met tegenzin springt Aeryn op paard/Odo die even steigert en er hinnikend in galop vandoor gaat.

De nacht ervoor, vlak nadat George hun had verlaten, hadden ze in Kouweprak overnacht en nu, een paar uur later, staan ze op het punt de kust van het Onderwater te naderen en de oversteek naar Palm te maken.
"We hebben nog genoeg Nagels", zegt Odo, "dus als er een veerdienst is, kunnen we die misschien wel nemen."
"Goed idee", vindt Aeryn. Ze springt van de rug van het paard die weer terugverandert in Odo. "Bedankt voor het dragen", zegt ze met een korte knik.

Al gauw komen ze aan bij de kust van Onderwater. Er is niet veel bedrijvigheid, wat huisjes, een cafeetje, iets dat op een kerk met kerkhof lijkt en twee vissersbootjes. Aeryn en Odo wandelen meteen naar de kade waar ze een man aantreffen die een touw in zijn handen heeft dat aan de andere kant is verbonden met een boot in de vorm van een veer.
"Kijk", wijst Aeryn. "Een drijfveer. Die kan ons vast wel naar de overkant brengen." Ze loopt om hem af en vraagt wat het kost om naar Palm te varen.
"Dobriy den", zegt de man vrolijk als hij het tweetal ziet. "Shto vi khateete?"
"Eh", Aeryn kijkt verbaasd van de man naar Odo.
"Ah, Russisch, een aardetaal. Dit zal een Walrus zijn", weet Odo.
De vertalers doen hun werk gelukkig al en dan kunnen ze zich verstaanbaar maken en de Walrus verstaan. "Wij willen graag naar Palm", zegt Odo. "Kunt u ons brengen en wat kost het?"
"Ah Palm! Ja natuurlijk ik kan jullie brengen met mijn drijfveer. 14 Nagels alstublieftdankuwel. Exclusief fooi he", lacht hij. "Maar ik eerst nog wat zaken afhandelijk en dan wij vertrekken. Half uur jullie wachten!" Odo en Aeryn kunnen de man niet op andere gedachten brengen en geïrriteerd en gelaten staan ze wat te dralen aan de kade.
"Dan kunnen we net zo goed even dat café in daar en iets eten of drinken", stelt Aeryn voor. Odo vindt het best en Aeryn bestelt een fles Tisrondse wijn en wat eten.
'Laat ik eens gek doen en met je meedrinken", zegt Odo. "Jij, drinken?" Aeryn kijkt hem verbaasd aan. "Ik wist niet dat je dat kon." "Als ik wil kan ik alles", gromt Odo en om het te bewijzen slaat hij een groot glas van de Tisrondse wijn achterover. "Zie je wel? Geen probleem." Aeryn kijkt op de grond of er geen plas drank ligt maar het is er kurkdroog. "Ik durf te wedden dat ik zelfs meer kan drinken dan jij", zegt Odo stoer. Waarop Aeryn twee glazen achter elkaar naar binnen giet en een nieuwe fles bestelt. "Dat win je nooit" De twee slaan nu in razend tempo aan het drinken en als het half uur voorbij is, staan er vier lege flessen op tafel. De Tisrondse alcohol is zeer sterk, maar het lijkt hen geen van beiden erg te beïnvloeden.
"Kom, we moeten gaan", zegt Odo en ze staan op. "Dit drinken is leuk, ik snap alleen niet waarom mensen er zo raar van gaan doen. Hmmm." Odo loopt peinzend achter Aeryn aan, die al bij het drijfveer is aangekomen. De walrus staat al klaar en ze springen aan boord.

De oversteek naar Palm verloopt vrij vlekkeloos. De Rus probeert verschillende malen een praatje aan te knopen maar zowel Aeryn als Odo zijn zichzelf gekeerd en geven de voorkeur aan zwijgen. Zo glijden ze langzaam maar zeker in de richting van Palm. Af en toe wijzen ze elkaar op aparte dieren en planten die ze tegenkomen zoals de reuzenbergeend en het waterbed. Dan doet de jolige walrus een hernieuwde poging.
"Jullie toeristen zijn he? Verliefd, getrouwd? Hahaha, jaaaa ik Nicolai heb speciaal oog voor de Liefde! Ahhhh de Liefde. Ik zien jullie verliefd! Huwelijksreis ja? Eerst paar dagen Voordewind en dan naar Duimschroef ja? Jullie feestvierders! Ik Nicolai speciaal oog voor Feestvierders, jahahahahaaa!" Aeryn en Odo kijken elkaar aan, Odo rolt zijn ogen en Aeryn maakt aanstalten om haar wapen te grijpen.

Maar gelukkig is daar al de kust van Palm en het 'verliefde tweetal' springt aan de kant, nadat ze elk 4 klapzoenen van de walrus in ontvangst hebben moeten nemen. "Jullie heeeeeel veel geluk samen! Ik zie heeeeel veel mooie kleine kindertjes in jullie toekomst. Nicolai heb speciaal oog voor toekomst!! Hahahaha. Tot ziens!!!"

Opgelucht dat de vreselijke Nicolai uit het zicht is en vooral buiten gehoorsafstand, beklimmen Odo en Aeryn de dijk. Aeryn briest nog wat na van frustratie, maar Odo ziet er wel de humor van in "Ooh mijn allerliefste", roept hij quasi-verleidelijk uit. "Neem me mee naar je liefdeshuis en schenk mij vele liefdesbaby's!! Maar eerst, mijn schat, eerst wij feestvieren, want wij feestvierders! Ik Odo heb speciaal oog voor feestvierders!!!"
"Hoe weten jullie dat het feest is?" vragen wij. Verschrikt kijkt het stel omhoog, in onze gezichten.
"Saskia! Andrea! Tom!", roepen ze. "Wat doen jullie hier?!" Ze komen wat sneller de dijk opgeklommen en er wordt enthousiast met handen geschud.
"Gefeliciteerd!" roept Andrea.
"Jullie zijn de eersten!" roep ik. "Het kleinste team heeft als eerste Palm bereikt en zoals jullie weten staat daar een beloning tegenover." Aeryn en Odo kijken elkaar glunderend aan en vervolgens verwachtingsvol weer naar ons. "Kijk daar maar eens", wijst Andrea. Een stukje verderop van waar het drijfveer had aangemeerd ligt het grootste en het witste en het glanzendste jacht dat ze ooit hebben gezien. "Jullie hebben een avond en een nacht op het meest luxueuze jacht van Tisrond gewonnen", leg ik uit. "Aan boord is alles wat je je wensen kunt, een reusachtig buffet, champagne, een bubbelbad, en nog één of twee verrassingen waar jullie later meer over horen." Andrea knikt geheimzinnig. "Ja, maar eerst gaan jullie aan boord, lekker eten, drinken, badderen, uitrusten en ondertussen brengt het jacht jullie langs de mooiste plekjes van de Bovenhandse Eilanden. Morgenochtend vroeg brengt hij jullie hier terug, hopelijk weer fit voor het laatste stuk naar Voordewind. Veel plezier!!"
We kijken ze na als het tweetal enthousiast en niet helemaal recht op het schip afrent en stappen tevreden de shuttle in.

Aan boord gaat Aeryn van hut naar hut, niet in staat om af en toe wat oooh's en aaah's te onderdrukken. "Odo! Dit schip is schandalig luxueus!" klinkt het drie dekken hoger. Odo staat buiten en probeert even bij te komen van de enorme tegenstelling. Hoewel ze nooit echt honger hebben geleden - Odo hoeft zelf niet te eten, maar is wel empatisch voor de gevoelens van zijn teamgenoten - was het toch best afzien, dat trekken over zo'n eiland. Relaties aanknopen met vreemde nieuwe mensen om enkele dagen later alweer afscheid te moeten nemen, zo'n ander leven dan hij gewend is op het ruimtestation. En nu staat hij dan ineens op het grootste schip dat hij ooit gezien heeft, omringd door luxe en dat is allemaal alleen voor hem en voor Aeryn. Hij wordt uit zijn gemijmer opgeschrikt als hij Aeryn hoort roepen en gaat naar haar op zoek. "Odo! Kom kijken! Hier beneden is de vloer van glas zodat we de zee onder ons kunnen zien!" roept ze uit. "En neem een fles champagne mee!!"
Het schip heeft inmiddels de haven verlaten en langzaam glijden ze langs de prachtige kust van Palm. Aeryn heeft uitgebreid in het bubbelbad gezeten en Odo heeft die tijd gebruikt om zich even terug te trekken in zijn emmer. En nu zitten ze op het achterdek, weggezakt in enorme, zachte kussens, champagne drinkend.
"Aaaaaah wat een luxe", verzucht Aeryn nog eens. "Ik geef er helemaal niet om, maar na de afgelopen twee weken vind ik dit toch wel prettig." Odo knikt begrijpend. Ze besteden de rest van de avond aan eten, meer drinken, zwijgen en hun ogen uitkijken.

Als Aeryn bijna in slaap valt, komt de butler een scherm het dek oprijden en legt uit dat er nog een extra verrassing voor ze is. Aeryn drukt op de startknop van de mediaspeler en op het scherm verschijnt - levensgroot - John. Aeryn schrikt er zo van dat de tranen in haar ogen springen.
"Hi daar Aeryn!" John zwaait vrolijk naar de camera. "De Organisatie is hier omdat jij en je team kennelijk op het punt staan Palm te betreden. Dat betekent dat je de Beloning hebt gekregen en ik ben de kers op de taart, zeg maar. Ik mag even een paar woorden tot je richten. Jammer dat je niet in mijn team zit, ik mis je. Ik mag je niet vertellen wie er nog van mijn team zijn en ik weet het van jou ook niet, maar het feit dat ik deze boodschap mag inspreken betekent in ieder geval dat jij er ook nog in zit. Gelukkig maar, want ik zou vreselijk jaloers zijn als ik wist dat jij daar tussen al die mooie mannen op Risa zat zonder mij! Met mij is alles goed. Ik snák naar een boterham met pindakaas en jam en een avondje Star Wars met popcorn en met jou zou nu ongeveer het einde zijn, maar verder gaat het goed. We schieten lekker op, ik ben nog compleet en gezond en ik hoop je gauw weer te zien. Ik hoop dat het met jou ook goed gaat. Wees lief voor dat meisje George, ze lijkt me een moeilijk maar heel lief kind dat wel wat liefde kan gebruiken. Zorg je ook goed voor jezelf, schatje? Heel veel succes verder (maar niet zo veel als ik natuurlijk hahaha) en hopelijk tot snel. Kus!" John staat op, loopt op de camera af en plant er een dikke zoen op. Aeryn doet haar uiterste best haar emoties te onderdrukken maar kan een luide snik niet inhouden als Odo kort zijn arm om haar heen slaat. Ze staren naar het zwarte scherm. Maar veel tijd krijgen ze niet want daar verschijnt alweer beeld. Dit keer is het Kira Nerys, de geliefde van Odo. Nu is het zijn beurt om vol te schieten en Aeryn slaat hem lachend op zijn rug. Ook Kira heeft bemoedigende en liefdevolle woorden en laat hem als een bijna smeltend hoopje achter.

De twee kijken de twee korte filmpjes wel 14 keer tot Aeryn haar ogen niet meer open kan houden en naar haar riante bed gaat. Dat zijn in ieder geval twee Survivors die mooie dromen zullen hebben vannacht.