home
Wat is Survivor?
De regels
De kandidaten
Vooruitblikken
De fans
de locatie
De Organisatie
Van dag tot dag
Survivor 2002
e-mail De Organisatie

    

11 juli 2004 - 14 augustus 2004

RONDE 7
VERSLAG 13

Through the Looking Glass

Klik hier om te zien waar Team Aarde zich nu bevindt.

Kaylee, John, Faith en Kirk zitten somber rond een kampvuur, alle vier in hun eigen gedachten verzonken. Het is alweer een paar dagen geleden dat Gabriëlle moest vertrekken en dat ze zijn gecrasht met de shuttle. Kaylee schaamt zich dat zij en Kirk ondanks hun uiterste best de shuttle niet konden repareren. De boordcomputer was zelfs voor Kaylee te raadselachtig en Kaylee weet vrij zeker dat Avon het ding had kunnen reparen en dat ze misschien al op Palm hadden kunnen zijn.
Kirk, die er ook aan zit te denken roert wat met een stok in het vuur. Hij stopt even om te verzuchten "ik mis Gaby", wat een nog diepere zucht bij John als gevolg heeft. "Ja... wie gaat ons nu verhalen vertellen tijdens de lange avonden?" Zwijgend staart het viertal in het vuur.

Dan springt Faith quasi-enthousiast overeind. "Ik ga eens rondkijken of hier wat te eten is, potverdorie waarom zijn uitgerekend die boodschappen nou in het water gevallen"? "Wacht, ik ga met je mee." Ook John staat op. Na een uur komt het tweetal terug om Kaylee en Kirk nog altijd somber bij het vuur aan te treffen. "Hebben jullie iets te eten gevonden?" vraagt Kaylee.
"Alleen deze paddestoelen", John houdt een tiental paddestoelen omhoog.
"Maar we weten niet of deze eetbaar zijn. Jullie?" vraagt Faith. Kaylee en Kirk schudden hun hoofd.
"Gaby wist die dingen", zegt Kirk verdrietig. "Ik mis Gaby..."
"Ja ik ook, maar mijn maag mist voedsel ", zegt Faith kortaf. "En ook zonder Gaby zullen we overleven, dus wat doen we met deze paddestoelen. Eten of niet? Iets anders is er niet dus ik zeg laten we het proberen."
Kaylee aarzelt. "Hmmm, ik weet niet... paddestoelen kunnen hartstikke giftig zijn". Maar de drie anderen laten hun magen spreken en ze besluiten het er op te wagen, de paddestoelen worden gekookt en gegeten. Ze smaken prima en als de magen zich vullen, komt ook de motivatie weer op gang. Op dat moment tovert Kirk een fles wijn uit zijn rugzak die hij stiekem uit de branding had weten te redden en zo wordt het toch nog gezellig.

"Ik voel me een beetje raar", zegt Kaylee na een poosje. Kirk wrijft over zijn buik en gaapt "ik eigenlijk o-". Voordat hij zijn zin kan afmaken valt hij achterover als een blok in slaap. Niet alleen Kirk, alle vier liggen ze plotseling te snurken.

Korte tijd later worden ze vrijwel gelijktijdig weer wakker. "Wow, dat was raar, ik had ineens een vreselijke slaap", zegt Faith "En volgens mij ben ik in slaap gevallen". "Jij niet alleen", is John's reactie, "volgens mij hebben we alle vier geslapen. Is iedereen ok?" De andere drie kijken om zich heen en knikken.
"Vreemd", zegt Kirk dan. "Wat ziet het er ineens anders uit. Ik zou toch zweren dat we hier op een strandje vlakbij het water zaten en nu zie ik alleen nog maar rotsen." Faith wil antwoorden maar ziet dan een gruwelijk zwart monster op haar afkomen. Instinctief sleurt ze Kaylee mee achter een rots en waarschuwt met een schreeuw de mannen. Het monster, dat ongeveer een meter hoog is komt dichterbij en loopt ze voorbij zonder enige aandacht aan ze te besteden. "Het lijkt wel een gigantische mier!", roept John.
"Waaaaaaaa! Kijk daar!" roept Kaylee nu uit terwijl ze naar de lucht wijst. Het is een reusachtige vogel.
"En waarom zijn de bomen eigenlijk zo hoog ineens?" vraagt Kirk zich hardop af.
Faith wijst geschokt naar vier gigantische rugzakken. "Kijk onze rugzakken nou! Ze zijn gegroeid!"
"De wereld is gegroeid!" roept Kaylee.
"Of wij zijn gekrompen...." antwoordt John langzaam. "Whoa dit is wel heel erg Disneyland! We zijn in het "Honey I Shrunk The Survivors" themapark beland!"

Geschrokken gaan de vier voorzichtig op verkenning in een volkomen nieuwe wereld. "Whoooa moet je die reuzenvlinder zien!" Kaylee wijst verbaast naar de lucht. "En die paddestoelen! We kunnen er bijna onder wonen!"
"Dit is allemaal wel heel wonderlijk en grappig, maar op deze manier doen we er een jaar over om naar Voordewind te komen, als we de tocht al overleven." De woorden van John brengen iedereen als een koude douche weer terug in de werkelijkheid. "Onze rugzakken kunnen we niet meer dragen, zelfs het Boek niet. Maar we moeten wel íets doen. Iemand suggesties?"
"Het Boek!" Kaylee rent er op af en probeert het uit John's rugzak te sleuren. John en Kirk komen helpen en met z'n drieën weten ze het te openen. "Maar de veldflessen zijn veel te zwaar", peinst Kirk.
"Kijk es wat daar loopt", wijst John, "een regenworm! Kom Jim, help me even." De twee klimmen van het boek af, grijpen de glibberige regenworm en duwen het op het boek. Terwijl de regenworm zich snel uit de voeten maakt, laat hij voldoende water achter om letters te laten verschijnen..... Kirk loopt erlangs en leest hardop voor:

4 draadjes van de bloem die slaat
3 blaadjes van de bloem die je dansen laat
2 takjes van gewas dat heelt na een ongeval
1 handje van haar die niet dansen zal
zorgen dat je weer groots door het leven gaat

"Geweldig. Raadsels. Dat hadden we net nodig." zegt John sarcastisch. "Gaby was hier goed in", zei Kirk somber. "Maar Gaby is hier niet en wij wel", roept Faith boos uit "en wij kunnen dit óók!"
"Inderdaad", zegt Kirk ferm. "We pakken één regel tegelijk en als we niet meteen kunnen raden wat het is, gaan we zoeken." En het team concentreert zich op de eerste regel, hun best doend de langsstampende monsterachtige mieren, vliegen en andere insecten te ontwijken.
"Een bloem die slaat zou smapgras kunnen zijn", denkt Faith hardop.
"Dat is geen bloem, dat is gras", wijst John haar kortaf terecht.
"Ok, ik heb jou nog niet met een briljant idee zien komen", Faith's ogen priemen bij John naar binnen.
"Pas op hoor", zegt hij, "of ik laat Avon weer terugbrengen", wat slechts een luid gesnuif als antwoord oplevert.
"Wat voor bloem laat je nou dansen?" vraagt Kaylee. "En een gewas dat héélt??" Ze staren allevier naar de lucht alsof de antwoorden daaruit kunnen vallen. Kirk zucht diep. "Gaby was hier goe- AU", het levert hem een stomp in zijn zij op van Faith.
"Goed, we komen zo duidelijk niet verder. Ik stel voor dat we gaan rondkijken wat we kunnen vinden", zegt Kirk dan resoluut. "Laten we ons verspreiden maar wel binnen gehoorsafstand blijven."

De vier gaan zo snel als hun gevaarlijke omgeving het toelaat op zoek, in de hoop dat ze iets tegenkomen dat ze herkennen in het raadsel. Al vrij snel begint Kaylee te roepen. "Hahaha, natúúrlijk!" De andere drie komen snel op haar afgerend. "Viooltjes!! Die laten je dansen!" John klimt behendig in de bloem, haalt er vier blaadjes af en gooit ze naar beneden. Als de blaadjes in veiligheid zijn gesteld gaan ze weer op zoek. Ze hebben zich nog niet omgedraaid als Kaylee luidkeels begint te gillen. "Wat is er!" schreeuwt John, op haar afrennend. Kaylee kan alleen nog maar wijzen. En dan zien de andere drie het ook: met een noodgang komt er een reusachtig konijn op ze afgestormd.

"Rustig maar 'Anya', konijnen doen niks. We moeten alleen zorgen dat we niet voor speelgoed worden aangezien en maken dat we wegkomen". Ze spurten allevier in de richting van een dikbegroeid bos van grassprieten. Kaylee en John komen er als eerste aan, maar Faith en Kirk zijn nergens te bekennen. Na enkele angstige minuten komen ze er dan toch aan, helemaal vuil. "Ja sorry", zegt Faith sarcastisch, "Prinses Margriet hier had een beetje moeite ons bij te houden en dus hebben we ons maar ingegraven tot het beest weg was."
"De kust is weer veilig hoor", hijgt Kirk achter haar.

"Ik heb het koud", klaagt Kaylee. "Er komt haast geen straaltje zon door op dit niveau!"
"Kom es mee", Kirk pakt haar bij de hand en ze gaan onder een grote bloem staan.
"Oooooh hier is het licht en warm!" roept Kaylee blij uit. "Wat is dit?"
"Een zonnebloem", antwoordt Kirk.

Als iedereen is opgewarmd en uitgerust gaan ze weer verder en na een tijdje beginnen John als Kaylee gelijktijdig te roepen.
"Muurbloempjes!!" roept Kaylee blij verrast uit.
"Klaprozen!!" roept John.
Met veel moeite wordt er in bloemen geklommen en gehakt en worden de nieuw gevonden ingrediënten naar het kamp gesleept. Kaylee springt blij op en neer. "Nu komen we ergens. Het gaat ons lukken! We hoeven er nog maar één! Gewas dat heelt na een ongeval".
"Laten we nog even brainstormen", stelt John voor. "Je hebt een ongeluk. Wat doe je dan? Er komt een ambulanceshuttle, je gaat naar het ziekenhuis, daar maken ze je beter met medicijnen, penicilline, bloed, plasma, aspi-" "GIPS!" roept Kirk van een afstandje, enthousiast naar witte bloemen boven hem wijzend. "Gipskruid!!!" John, Faith en Kaylee snellen op Kirk toe.
"Hoog", Kaylee tuurt naar boven.
"Laat mij maar even", John duwt haar opzij en klimt snel langs de tak naar boven, om kort daarna met een schreeuw naar beneden te vallen. "Een luis, en hij beet", kermt hij en zuigt op zijn arm.
"Baby", snuift Faith en klimt vlug naar boven, gooit wat takken naar beneden en glijdt behendig weer terug.

Als ze met alle ingrediënten om zich heen zitten vraagt Kirk "en wat nu? Er stond geen recept in dat raadsel he?"
"Laten we er maar thee van maken", stelt Faith voor. "Dat zag ik Willow ook altijd doen."
Kaylee kijkt somber omhoog naar de reusachtige kookpot boven het gigantische vuur. "Maar hoe komen we bij de kookpot en hoe krijgen we die ingrediënten er in en hoe voorkomen we dat we er invallen en hoe krijgen we die thee er weer uit en wa-". John legt sussend een hand over haar mond en lacht geheimzinnig. "Wacht hier, ik ben zo terug." En hij spurt weg. Even later komt John met een glunderend gezicht terug. Een vingerhoed achter zich aan slepend. "Dat vingerhoedskruid zag ik daarnet al, maar realiseerde me toen nog niet dat die nog nuttig kon zijn", legt hij uit. Faith en Kirk slaan hem enthousiast op de rug en Kaylee plant een stevige zoen op zijn wang.

Snel legt het viertal een vuurtje aan en de thee met de ingrediënten is kort daarna klaar. Als het wat is afgekoeld maakt Faith een kommetje van haar handen en houdt ze in de thee. "Zal ik maar eerst", vraagt ze stoer. De anderen volgen haar en ze gaan zitten en ze wachten. "Ik ben benieuwd of het werkt en of we weer in slaap gaan v-", maar Kaylee kan haar zin niet afmaken. Langzaam beginnen ze alle vier te groeien. "Woooohoooo dit is gaaaaaaaaaf", roepen ze uit. "Wheeeeeee". Terwijl ze langzaam maar gestaag de lucht in stijgen kijken ze lachend naar elkaar en hun omgeving die alsmaar verandert totdat alles weer in normale proporties is. "Yaaaay wat een gave rit was dat!" jubelt Kaylee en de anderen knikken enthousiast.

Hoewel ze nog steeds honger hebben wil het team geen tijd meer verliezen en ze besluiten koers te zetten naar Voordewind. Ondanks de enerverende uren die ze achter de rug hebben, weten ze er toch een flink tempo in te houden en aan het eind van de dag zijn ze meer opgeschoten dan ze enkele uren eerder hadden durven hopen.

****

Ondertussen bij Team Water...

"Als ik even mag onderbreken..." klinkt opeens een bekende stem. Team Water draait zich geschrokken om.
"Hallo", zegt Tom met een pijnlijke glimlach. "Ik vind het heel vervelend, maar..."
"Ik ben eruit gestemd", concludeert George.
Tom knikt. "Het spijt me, ik vind het echt vreselijk om alsmaar weer iemand weg te moeten halen bij jullie."
"En ik vind het te gek voor woorden", briest Aeryn. "Er blijft geen team over!" "Misschien kunnen Aeryn en ik meteen mee naar Risa", suggereert Odo. "Dat scheelt je deze week twee vluchten."

"Mensen, rustig nou", sust Tom. "Het zijn nou eenmaal de regels van het spel..."
"De *veranderde* regels sinds de vorige keer", merkt Odo op. George legt een hand op zijn schouder. "Laat maar joh." Ze wendt zich tot Aeryn. "Boos worden heeft geen zin, doen jullie nou maar gewoon verder je best om Voordewind te halen." Dan barst ze in snikken uit en omhelst Aeryn, die ook met tranen in haar ogen staat. "Doe de anderen de groeten op Risa", zegt Aeryn. "En maak je geen zorgen over ons", voegt Odo toe terwijl ook hij George omhelst.
"Dag", fluistert George, en loopt dan gedwee mee met Tom naar de shuttle.