| home Wat is Survivor? De regels De kandidaten Vooruitblikken De fans de locatie De Organisatie Van dag tot dag Survivor 2002 e-mail De Organisatie |
|
RONDE 6 |
Verslag
12 - The I in Team 
|
| Klik hier om te zien waar Team Water zich nu bevindt! | Team Water is alweer twee dagen verwijderd van de plek waar zoveel consternatie ontstond als gevolg van de betovering. Het is dus ook twee dagen geleden dat Marcus naar Risa moest terugkeren. En na twee dagen is de stemming binnen het team niet optimaal. Aeryn voelt zich blijkbaar nog steeds wat opgelaten over haar opdringerige gedrag naar Starbuck toe en houdt hem sinds het incident op koele afstand. Starbuck is opvallend stil voor zijn doen. Odo heeft na zijn uitbundige verandersessie ruim een dag moeten herstellen in zijn emmer, en toen hij weer op eigen benen kon lopen, was er niets meer over van de joviale vrolijkheid waarmee hij vervloekt was. George heeft Odo inmiddels uitgebreid haar excuses aangeboden voor het feit dat ze misbruik heeft gemaakt van zijn toestand, Odo heeft de verontschuldigingen uiteraard aanvaard, maar George lijkt zich nog steeds schuldig te voelen en loopt er wat in zichzelf teruggetrokken bij. 
Het enige voordeel van dat alles is dat team Water flink opschiet. Het qua comfort wat tegenvallende voetveer naar Jan bereikten ze gisteren, en vanochtend zijn ze nog maar een kilometer of twintig van Kouweprak verwijderd. "Heeft het Boek vandaag nog iets zinnigs te zeggen?" probeert Starbuck een gesprek te beginnen terwijl ze een open vlakte oversteken. Odo vist het Boek uit zijn emmertje en druppelt er wat water op uit zijn veldfles. "Samen is niet alleen, en Thank God not every day is Friday", leest Odo voor. "Nou, daar hebben we weer veel aan", zegt George. "Hebben we nou ooit al eens profijt gehad van dat boek of zeulen we het voor het eiland met de korte achternaam mee?" "Als we de vorige keer wat beter geluisterd hadden...", begint Starbuck, en herstelt dan: "... dan waren we wel andere problemen tegengekomen, dus ja, George, je hebt gelijk. Maar wie weet komt het ons toch nog een keer - AERYN, ACHTER JE!" In een oogwenk hebben Odo, Aeryn en Starbuck hun wapen gericht op het monster dat op team Water af komt rennen. "Hee, da's dezelfde als die we vorige week zagen!" zegt George. "Toen deed hij niks. Hij zei alleen maar dag." Op een meter of tien afstand stopt het monster en aarzelt. "Dag!" roept George. Het monster lijkt bijna opgelucht, en krijst terug: "Vrij! Vrij!" Vervolgens draait hij zich om en holt weer weg. "Ik denk dat dat de tweede passage van de zin in het Boek verklaart", zegt Odo. "Het monster heet blijkbaar Vrijdag, zoals de metgezel van Robinson Crusoe." "Wie?" vragen zijn teamleden in koor, en Odo snuift bij zoveel literaire onwetendheid. "Een Aardse held", licht hij kort toe. "Dus Thank God not every day is Friday betekent dat het prettig is dat we niet dagelijks dit soort monsters tegenkomen." "Hm", zegt Aeryn, ik vind het geen indrukwekkende verklaring. "Ik sta open voor betere suggesties", antwoordt Odo, en daarop moet Aeryn het antwoord schuldig blijven. Team Water vervolgt de tocht, en Starbuck komt naast Aeryn lopen. "Aeryn, ik wil toch graag -" "Ik wil er niet over praten", kapt ze hem af. Starbuck zucht. "Ik wil alleen maar-" "Daar komt weer iets!" schreeuwt George, en voor de tweede keer die dag wordt er naar de wapens gegrepen. "Niet schieten hoor, ik ben het maar!" roept Q als hij het team bereikt. "Wat leuk om jullie weer te zien! Ik had even wat andere..." Hij trekt een ernstig gezicht. "... omnipotente bezigheden zal ik maar zeggen, maar ik ben weer terug om jullie bij te staan!" "Sta ons bij en verdwijn", suggereert Odo, maar Q negeert hem en loopt onderzoekend om de teamleden heen. "Ooh, het gaat helemaal niet goed met jullie!" is zijn conclusie. "Jullie zijn niet vrolijk! Jullie zijn niet hecht!" Hij pauzeert even om Aeryn diep in de ogen te kijken. "Oh nee, dat gaat helemaal niet goed!" "Het gaat prima", zegt Starbuck. "We schieten lekker op, en nu gaan we weer vlug verder." "Helemaal niet!" roept Q uit en staart even verrukt naar Starbucks uniform. 1) "Wat een charmante outfit is dat toch! Beter dan die Starfleet-uniformen! Ik zou Kathy wel eens in dat..." Hij wijst naar Starbucks strakke beige broek "... willen zien!" Dan richt hij zich weer tot het hele team en zegt: "Hechting, dat hebben jullie nodig om een echt team te kunnen worden. Jullie moeten de handen ineenslaan!" Met die woorden verdwijnt hij. Het duurt een paar seconden voor team Water beseft dat ze inderdaad aanzienlijk hechter zijn geworden. Van allevier is de linkerhand muurvast vastgeklonken aan die van de anderen. "Dit is bijzonder lastig", zegt Odo. "Die Q is bijzonder lastig", zegt Aeryn. "Het wordt nog lastiger als we verder willen lopen", zegt Starbuck. "Maar wat doen we anders?" George kijkt mistroostig naar haar teamleden met wie ze nu een levende molenwiek vormt. "Volksdansen?" Een uur later zijn ze nog niet erg opgeschoten. Odo blijkt met de beste wil van de wereld niet te kunnen veranderen in iets praktischers dan Odo, en na wat experimenten hebben ze ontdekt dat achter elkaar lopen weliswaar het vlotst gaat, maar dat het na een paar minuten leidt tot pijnlijke krampen in armen en schouders. Ze lopen nu twee aan twee, George met Odo lopen achter elkaar in voorwaartse richting, Starbuck en Aeryn lopen achteruit. "Een kuil over drie stappen", waarschuwt George. Starbuck en Aeryn kijken even om en passeren zonder ongelukken de kuil. "Zullen we zo even wisselen?" stelt Odo voor. "Het lijkt me erg vermoeiend, dat achteruit lopen." "Het gaat prima", zegt Aeryn en struikelt prompt over een van Starbucks voeten. Ze valt achterover in Starbucks armen, Odo verstapt zich door de ruk aan zijn hand en botst tegen George op, die in een poging niet te vallen Starbuck bij een schouder grijpt. Starbuck wankelt nog even, en valt dan om, waarbij hij de rest van het team meetrekt. Er wordt geschreeuwd en gevloekt, en even later ligt team Water op een hoop op de grond, Starbuck onderop. "Sorry!" zegt George. Ze probeert op te staan, duwt daarbij Odo opzij die haar weer tegen de grond trekt en krijgt dan de slappe lach. "Ik stik", mompelt Starbuck onder Aeryns rug, en dat veroorzaakt nog meer gegier van George. Aeryn grinnikt mee, doet ook een poging om overeind te komen en valt dan weer terug. "Nu stik ik echt", piept Starbuck, en nu schatert Aeryn het uit. "Jullie mensen overdrijven altijd!" "Dat is inderdaad een typische eigenschap van mensen", beaamt Odo. Nog wat nahikkend staat team Water even later weer op de benen. "Nu we toch stilstaan kunnen we misschien meteen iets eten?" stelt George voor. 'Ik heb honger." "Goed idee", vindt Starbuck. "Maar voor we gaan eten wil ik even een ander probleem aankaarten." De anderen kijken hem aan met plotseling ernstige gezichten. "Ik moet plassen." George schiet weer in de lach en valt weer bijna omver. Aeryn grijnst wat ongemakkelijk. "Ik eigenlijk ook." Het plassen gaat ondanks de omstandigheden zonder morsen, en George overweegt om ook maar even een plas te doen. "Of zal ik het nog even ophouden?" twijfelt ze. "Ik zou het niet ophouden tot Uithoek", adviseert Odo. "Ik denk niet dat we in deze toestand een openbaar toilet kunnen bezoeken.". Starbuck en Aeryn barsten weer in lachen uit bij het idee. Dicht tegen elkaar aan in een klein kringetje gezeten wordt er even later gegeten en gedronken. De teamleden komen regelmatig een hand tekort om een verpakking open te maken of een stuk brood af te breken, maar na wat oefening weten ze aardig samen te werken. Terwijl Odo een stuk worst vasthoudt zodat George er een plak vanaf kan snijden stelt hij voor contact op te nemen met De Organisatie. "Hoe knus dit ook is", zegt hij bijna glimlachend, "we kunnen zo niet verder." George giechelt en roept dan quasi serieus: "Waarom niet? Heb je soms een ander waar wij niks van weten?" Odo grijnst. "Ik heb het goed verborgen weten te houden he?" "Vroeg ze nooit waar je andere hand was?" wil Aeryn lachend weten. Starbuck schatert het uit. Als ze weer even uitgelachen zijn klinkt er een stem door hun comm badges. "Blijf maar waar je bent. Ik ben al onderweg." "Ik ben er uitgestemd", zucht Starbuck, en iedereen valt stil. "Onder andere omstandigheden zou ik je de hand schudden", zegt Odo dan droog, en George en Aeryn kunnen een lach niet onderdrukken. "Ik zou wel even afscheid willen nemen onder vier ogen", giechelt George, en Starbuck haalt grijnzend uit met zijn vrije hand. "Maak dat je wegkomt!" "Ik zal je missen", zegt Aeryn dan, en Starbuck draait verrast zijn hoofd naar haar toe. Aeryn kijkt hem niet aan, maar vervolgt: "Je bent eigenwijs en luidruchtig en je kijkt naar mijn borsten als je denkt dat ik het niet zie..." George hapt naar adem. "Dat doet hij bij mij ook!" Aeryn glimlacht even en gaat dan verder: "... maar je bent een goed lid van het team." "Dankjewel", zegt Starbuck ontroerd. "Jullie waren ook een geweldig team." George geeft hem een duw. "Ophouden nou met al dat kleffe gedoe, anders ga ik huilen!" Starbuck grijnst alweer, maar het gesprek is lang zo luchtig niet meer als voorheen. Het duurt niet lang voordat de shuttle aririveert. Tot verbazing van team Water stapt ook Q uit. "Nu graag", zegt Tom. "Okee, okee." Q knipt met z'n vingers en de teamleden hebben al hun handen weer voor zichzelf. Zonder verder commentaar af te wachten verdwijnt hij weer.  "Starbuck,..."
zegt Tom dan. "Ja ik weet het", zegt Starbuck, terwijl hij overeind springt. "We hebben al afscheid genomen". Hij pakt zijn rugzak en zwaait nog even. "Dag mensen!Tot op Risa!" Maar als hij naar de shuttle loopt is daar plotseling Aeryn achter hem. "Ik weet wat je steeds wilt zeggen", zegt ze zacht. Starbuck blijft staan en staart voor zich uit. "Weet je dat echt, Aeryn?" "Over eergisteren", mompelt ze tegen zijn schouder. "Ik denk... ik bedoel ik..." Starbuck draait zich om, pakt haar handen en kijkt haar aan. "Aeryn, wat ik wil zeggen is dat ik weet dat het niet echt was, maar toch voelde ik me enorm gevleid dat je verliefd op me was. En nu de betovering weg is ben ik blij dat je me niet opeens een engerd vindt. Dat is alles wat ik erover wil zeggen, en verder zal ik er nooit meer over beginnen, okee?" Aeryn glimlacht. "Okee." Starbuck lacht terug en geeft haar een kus op haar voorhoofd. "Tot ziens Aeryn Sun, het was een eer en een plezier om met je samen te werken." Met die woorden draait hij zich weer om en loopt met grote passen op de shuttle af. Met een stem die niet zo vrolijk klinkt als waarschijnlijk de bedoeling was roept hij: "Hee Paris, ik vlieg, okee?" 1) zijn reserve-uniform, aangezien Marcus en Aeryn het andere zwaar hadden beschadigd in hun enthousiasme |
