|
Klik
hier om te zien waar Team Water zich nu bevindt!
|
Team Water is weer op pad. Het weer is gelukkig opgeknapt, en Aeryn
ook.
"Mijd in de volgende totziens het boeket na een part
rechtsomkeert", peinst Marcus hardop. "We moeten die puzzel
toch wel op kunnen lossen."
"Het is vrij simpel", zegt Odo. "Het is waarschijnlijk
een foutieve letterlijke vertaling. 'Totziens' is wellicht bedoeld
als 'dag', dus 'in de volgende totziens' betekent zoveel als 'de
volgende dag' oftewel 'morgen'."
"En dat is vandaag", stelt Marcus vast.
"Dus vandaag moeten we iets mijden. Een boeket"' zegt Aeryn
"Wat is een ander woord voor boeket?"
"Een ruiker", zegt Starbuck.
"Een rivier", wijst George , en even is de cryptische
boodschap vergeten als ze op de rivier aflopen. Er varen grote vlotten
langs, en de Tisronders die erop zitten wuiven vriendelijk naar Team
Water.
"Zullen we kijken of we een lift kunnen krijgen?" stelt
Marcus voor. De anderen vinden het een prima idee, en al snel peddelt
een vlot naar de kant. De eigenaar van het vlot grijnst
breeduit.
"Survivors!"
"Oh, we zijn beroemd!" lacht George verrast. De Tisronder
knikt en wijst op zijn lading. Tot hun verbazing zien de teamleden
stapels T-shirts met een wat vage afdruk van het nkSF-Survivorlogo erop.
"Jullie hard surviven, wij hard geld verdienen", legt de man
vrolijk uit. 1)
Als team Water aan boord is en tevreden de rivier afzakt, pakt Aeryn
de kaart erbij.
"Over een paar arn zijn we in Stukkietrug, en daarvandaan
kunnen we misschien een boot vinden die ons naar Palm brengt.
"Jullie hebben de boot gemist!" roept de Tisronder naar
achteren, en vertelt dan dat de passagiersboot van Lang naar Tisrond
alleen op zaterdag vaart. "Jullie moeten het voetveer door
Eenpotnat nemen naar Jan, en dan in Kouweprak de boot naar Palm, die
gaat elke dag", legt hij behulpzaam uit.
"Stukkietrug", mompelt Starbuck, en Marcus knikt
enthousiast.
"Een part rechtsomkeert!"
"En het boeket is natuurlijk een bos!" juicht George. "Kijk
maar op de kaart, er ligt een bos na Stukkietrug!"
"Mijd morgen het bos na Stukkietrug. Dat is dan een flinke omweg", zegt Odo terwijl hij hun route
op de kaart bekijkt.
"Het bos bij Stukkietrug?" vraagt hun gastheer. "Daar
is niks mis mee hoor, als je maar oppast voor de
pijnbomen."
"Pijnbomen?"
De Tisronder knikt opgewekt. "Ze breken alle botten in je lijf
als ze de kans krijgen. Heel pijnlijk. Verder is dat bos ongevaarlijk
hoor. Er wonen wat zigeunerstammen, maar die doen geen vlieg
kwaad." Desgevraagd beschrijft hij de pijnbomen,
en het team besluit om ondanks de waarschuwing in het Boek, straks de
kortste route naar het voetveer te nemen door het bos en gewoon op te
letten niet langs grijzige bomen met groene schimmelplukken op de stam
te lopen.
Maar eerst is daar Stukkietrug, wat een pittoresk en welvarend stadje
blijkt te zijn, vol uiterst vriendelijke bewoners. Team Water kan
eindelijk wat geld uitgeven, en na het inslaan van nieuwe voorraden
genieten ze van een echte maaltijd in een van de plaatselijke
eethuisjes. Ook daar informeren ze nog even naar de gevaren van het
bos. Een vrolijke serveerster stelt ze nogmaals gerust. "Niet
naast een pijnboom gaan staan, dan gebeurt er niks."
Met tegenzin neemt team Water afscheid van Stukkietrug, en bereikt na
een tijdje lopen de rand van het bos.
"Geen pijnboom te zien", stelt George tevreden vast. Toch
blijven ze voorzichtig en houden hun wapens binnen handbereik. Pas halverwege de middag zien ze inderdaad een groep pijnbomen, waar ze op
veilige afstand langslopen.
 Even
later komen ze een groepje haveloos uitziende mensen tegen, dat hen
vrolijk begroet.
"Jullie zijn Survivors!" roept een klein meisje uit.
"We lezen alles over jullie op Tisinternet!" laat een oudere
man weten.
"Ben je alweer een beetje opgeknapt?" vraagt een jongen aan
Aeryn. Aeryn knikt verbaasd.
"Zij is voor Starbuck!" roept een klein jongetje en wijst op
een hevig blozend meisje van een jaar of vijftien. Starbuck loopt op
haar af en geeft haar een hand.
"Dat vind ik leuk om te horen,
dankjewel!"
Ook anderen laten nu weten welk teamlid op hun steun
kan rekenen, en de complimentjes en steunbetuigingen worden dankbaar
in ontvangst genomen. Dan stapt een oud vrouwtje naar voren.
"Wij
moeten verdergaan, en jullie ook", stelt ze. "Maar eerst
mogen jullie een wens doen."
"Oh nee, niet weer!" roepen haar metgezellen.
"Ze denkt dat ze kan toveren", verklaart de jonge
Starbuck-fan.
"Maar het is nog nooit gelukt", voegt een vrouw toe.
"Hou allemaal je klep!" roept het oude vrouwtje en richt
zich dan tot George. "Doe gewoon maar een wens, lieffie."
George giechelt.
"Nou, ik zou wel willen dat Odo meer gevoel voor
humor had."
Odo kijkt haar verstoord aan en Starbuck zegt
lachend: "Dan zou ik wel willen dat Aeryn geen relatie had met Crichton en smoorverliefd werd op me. Marcus
geeft hem grinnikend een klap op zijn schouder.
"Smoorverliefd, haha, ja, dat zou ik ook wel
willen!"
Aeryn protesteert verontwaardigd, en de metgezellen van de oude vrouw
maken nog wat verontschuldigende opmerkingen terwijl ze het vrouwtje
aan een arm mee trekken.
"En
zo zal het zijn!", roept de oude vrouw nog, wild gebarend met een
hand terwijl de Tisronders doorlopen.
De reis van team Water verloopt verder zonder incidenten, tot ze hun
kamp opslaan op een open plek in het bos. Na het eten komt Marcus
naast Starbuck zitten, legt een hand op zijn dij en staart hem
doordringend aan. Starbuck is te verbijsterd om te reageren, maar Odo,
die het toevallig ziet, barst in lachen uit.
"Dat krijg je als je een wens niet goed formuleert!"
schatert hij. George kijkt hem stomverbaasd aan.
Marcus heeft intussen nog steeds zijn hand op Starbucks dijbeen, en
zegt met hese stem: "Grijp passie als je het tegenkomt, Starbuck. Passie is zo
zeldzaam, loop niet weg als het je naam roept."
Starbuck roept in plaats daarvan Aeryns naam, krabbelt overeind en
loopt op haar toe. "Aeryn, Marcus is gek geworden. ik denk dat we
contact op moeten nemen met de Organisa- HAAWAAH!"
Aeryns hand in zijn kruis heeft zijn zin wel heel abrupt afgekapt. Met een
zwoele stem fluistert ze: "Jouw tent of mijn tent?"
"Er is hier iets heel vreemds aan de hand", constateert
George.
"Inderdaad, dies is heeeeel vreemd", zegt Odo met een licht
Frans accent. George kijkt opzij, en tot haar schrik heeft
Odo zich veranderd in Inspecteur Clouseau. Dan komt ze op een idee.
"Odo, doe eens een baby-olifant!" Clouseau maakt even plaats
voor een grijnzende Odo, en dan staat daar een klein olifantje.
"Cool!" roept George. "En nu een
wervelwindhondje!"
Odo verandert vervolgens in de
raarste dingen, en George amuseert zich kostelijk. "Doe nou
Robbie Williams! En een banaan! En nu Mal Reynolds!" "En nou Mal zonder
kleren! Whoa!"
In de tussentijd beleeft Starbuck spannende momenten. Aeryn en Marcus
hebben even gedreigd elkaar te lijf te gaan in de strijd om Starbucks
gunsten. Nog spannender werd het toen het tweetal het uiteindelijk op een
akkoordje gooide. Inmiddels zit Aeryn bovenop Starbuck en doet Marcus
verwoede pogingen Starbucks laarzen uit te trekken. Verder heeft hij alleen
zijn broek nog aan. De rest van zijn uniform is door Marcus en Aeryn
al eendrachtig van Starbucks lijf gescheurd.
Met "Jullie willen dit niet echt", probeert Starbuck
nogmaals Aeryn te overtuigen. "Het is een soort betovering. Je
bent niet echt verliefd op me!"
"Ja, je bent betoverend", vindt Aeryn. Ze drukt zijn armen
tegen de grond, buigt zich voorover en likt een paar keer gretig
over Starbucks mond.
"Nee", hijgt Starbuck en produceert dan een verbaasde zucht.
Marcus heeft een laars uit weten te krijgen en sabbelt enthousiast op
Starbucks grote teen.
"Ik geef het op", kreunt Starbuck als zijn tweede laars in
de bosjes verdwijnt en Marcus zich nu met zijn broekriem bezig gaat
houden. "Ik geef me over!"
"STOP!" klinkt dan een bekende stem. 2)
Tom Paris staat met een phaser in de aanslag.
"Godzijdank, ik ben weggestemd!" roept Starbuck uit.
"NEE!" protesteren Marcus en Aeryn in koor.
"Nee, nog steeds niet", zegt Tom. "Marcus is
weggestemd, en ik kwam kijken hoe het met Aeryn gaat."
Terwijl Marcus wit weg trekt en overeind krabbelt, verklaart Aeryn: "Het gaat prima met mij."
Ze buigt zich weer over
Starbuck. "Jij mag blijven, is het niet geweldig?" Met een
routineus gebaar ritst ze met één hand Starbucks broek open. "Kijk 'es even!" lacht ze verrast.
"Tom, help!" hijgt Starbuck.
"Aeryn, laat hem los of ik schiet", dreigt Tom
behulpzaam. Als ze niet reageert schiet hij over haar hoofd heen. In
de verte klinkt een kreet. Zelfs Aeryn kijkt nu verschrikt op.
"Bij hem vandaan", commandeert Tom. Met tegenzin staat Aeryn op om Starbuck de kans te
geven overeind te komen. Terwijl Starbuck zijn broek weer ophijst komt
opeens George het kamp binnenrennen.
"De emmer! Waar is de emmer?" Zodra ze Odo's emmer ziet
staan holt ze eropaf, grijpt hem en rent weer terug het bos in.
De anderen staren haar even na, en dan zegt Tom: "Marcus, je moet
afscheid nemen joh."
Verdwaasd loopt Marcus op Starbuck af en kust hem hartstochtelijk.
"Ik zie je op Risa", fluistert hij met verstikte stem.
"Ja dat duurt nog eventjes", antwoordt Starbuck
opgelucht.
Marcus kijkt hem nog even verlangend aan, neemt kort afscheid van Aeryn en gaat zijn spullen pakken.
Op
dat moment komt George het bos weer aanlopen, met Odo's emmer
en een bezorgd gezicht.
"Ik hoop dat ik alles heb en dat er geen stukjes Odo in het bos
liggen", zegt ze bijna huilend. Ze werpt een trieste blik in de
emmer. "Ik zat op Odo en opeens was er een knal en toen
veranderde hij in die smurrie."
"Je zat op Odo?" vraagt Tom met opgetrokken wenkbrauw. George
kijkt hem met een verwarde blik aan, lijkt dan even na te denken
en zegt: "Ja, Odo was een paard, en we maakten een ritje."
"Zie je dat ze allemaal knettergek zijn geworden, Tom?"
vraagt Starbuck. Hij loopt op George toe en kijkt in de emmer. "Hoe
weten we nu of hij gewond is?"
"Ik denk dat het wel
meevalt met Odo", zegt Tom. "Mijn phaser stond op licht
verdoven. Als hij flink aan het veranderen is geweest is hij
waarschijnlijk gewoon uitgeput." Hij kijkt even naar Aeryn, die nog altijd met
een hongerige blik naar de halfontklede
Starbuck staart en wendt zich dan weer tot Starbuck. "Red jij het
verder wel hier?"
"Ja, een vrouw van mijn lijf houden lukt me wel", antwoordt Starbuck.
"Maar komt het wel weer goed met dat stel?"
Tom knikt geruststellend. "Vierentwintig uur max, en dan zijn ze weer hun gewone zelf. Maar
ik snap het niet hoor, het Boek had jullie nog zo gewaarschuwd!"
Het begint tot George door te dringen dat Marcus de meest recente
afvaller is, en er staan tranen in haar ogen als ze hem even omhelst.
Marcus geeft nog een vriendschappelijk tikje tegen Odo's emmer, werpt een
laatste hunkerende blik op Starbuck en loopt dan met hangende
schouders mee met Tom.
1)
Het is dat we Tom even nergens kunnen vinden, maar anders ging hij
*nu* naar Lang om een eind te maken aan dit soort illegale praktijken! 2)
We vonden Tom in de hotelkamer van een van de afvallers, en konden hem
nog net op tijd naar Tisrond sturen. Uiteraard hebben we hem gepast
gestraft.
|
