home
Wat is Survivor?
De regels
De kandidaten
Vooruitblikken
De fans
de locatie
De Organisatie
Van dag tot dag
Survivor 2002
e-mail De Organisatie

11 juli 2004 - 14 augustus 2004

RONDE 4

Willow wordt wakker van de eerste zonnenstralen. Als ze rechtop gaat zitten ziet ze haar rugzak staan. "Gelukkig, ik heb het niet gedroomd". De avond ervoor was Q echt opgedoken met alle rugzakken. Goed, ze hadden een uur lang de meest vermoeiende beledigingen moeten aanhoren en vooral Picard moest het ontgelden. "Dan hebben wij nog geluk gehad met Spike zeg", denkt Willow terwijl ze een spreuk probeert te verzinnen om voor eens en altijd van Q af te zijn. Gefrustreerd concludeert ze dat ze daar geen spreuk voor heeft en zegt tegen niemand in het bijzonder "kan de Organisatie niet zorgen dat Q ons niet meer lastigvalt?" "Maar hij heeft toch gezorgd dat we onze rugzakken terughebben?" is Fred's reactie, waarop Picard gromt "het zou me niks verbazen als hij achter dat hele gedoe met die filmlui zat. En als ik iets over hem geleerd heb is het wel dat je hem nergens toe kunt dwingen, dus reken er maar niet op dat de Organisatie er iets aan zal kunnen doen." "Hmmm, ik vind hem wel interessant", zegt Mulder langzaam. "Ik zou wel wat meer over hem te weten willen komen."

Ze voelen zich geen van allen erg fijn vandaag. De kater van het gedoe met de filmmensen, de verloren rugzakken, Q, en het vertrek van Wesley zit er goed in. Sombertjes beginnen ze aan hun dag.

Terwijl Mal en Mulder bij een rivier op zoek gaan naar eten gaan Fred en Willow nog eens voor het Boek zitten.
"Ik kán niet niezen op commando", zegt Willow. Fred pakt bereidwillig een grassprietje en kriebelt ermee onder Willow's neus. Dat veroorzaakt een lachbui, maar geen nies.
"Misschien werkt het ook met hoesten", merkt Fred op. Willow produceert gehoorzaam een kuchje boven het Boek, maar het heeft geen effect. "Hmmm, misschien was het niet het geluid van het niezen...", peinst Fred.
Willow knikt, "maar het vocht! Zal ik erop spugen?" Fred giechelt.
Ze pakt haar veldfles en overhandigt hem aan Willow. "Laten we hopen dat dat geen kwaad kan." Fred houdt haar adem in als Willow wat waterdruppels over de eerste pagina sprenkelt. "Ja! Ik zie wat!" Langzaam verschijnen er contouren van tekens op de pagina. En verdwijnen weer.
"Meer water! Vlug", roept Willow nu enthousiast uit. En dat helpt, verbaasd en opgewonden zien de twee de tekens duidelijk zichtbaar worden. Het blijken getallen te zijn.
"Wat de..."
"Getallen! Het zijn in ieder geval herkenbare tekens, daar kunnen we wat mee"
"Het is vast een code." Willow leest voor "21.14 13.14.14.9 17.18. 25.14.14.7.8.7.18 18.13 5.18.9.17.4.14.14.25 13.22.18.7"
"Een getal voor iedere letter, wedden? Dus is het alleen een kwestie van het kraken van de code, leuk!" Fred wordt er al helemaal blij van en begint de getallen over te typen op haar laptop. Allebei gaan ze zitten puzzelen, samenwerken is voor geen van beiden aan de orde, ook al kunnen ze het zeer goed met elkaar vinden, alletwee willen ze als eerste de code kraken.

Mal en Mulder komen druk keuvelend aanlopen. Als ze merken dat enkele teamleden ze gniffelend zitten te bekijken, zwijgen ze en gaat Mal wat stoerder lopen. "Kijk wat wij gevonden hebben bij het meer! Kalfsoesters![1] Dat wordt een lekker ontbijtje mensen!" "Sssshht", maant Picard, het breinduo probeert een code in het Boek te kraken." "Ow, Nerds in actie", lacht Malcolm', waarop Willow mompelt "Ik schaam me niet, dit is het computertijdperk. Nerds zijn in. Ze zijn nog steeds in, toch?" Terwijl de drie mannen zich over de preparatie van het ontbijt ontfermen, klinken er met enige regelmaat kreten en zuchten uit de hoek waar het 'breinduo' zich heeft teruggetrokken.

"IK HEB 'M!" Fred springt overeind en doet een dansje voor de sip kijkende Willow. "Kijk maar, het alfabet is doormidden gehakt, z=1, y=2 tot en met N, en dan gaat het verder met a=14, b=15!", joelt ze.
"En dan staat er dus 'Ga naar de laatste en verdwaal niet".
"Yay!"
"Eh"
"De laatste wat?"
"Letter? Getal? Dag? Ronde?"
De mannen zijn erbij komen zitten om mee te denken en het is een tijdje stil als iedereen in gedachten is verzonken.

"Bladzijde misschien." Omdat Willow dat wel logisch lijkt, slaat ze snel door naar de laatste pagina en maakt deze nat. Er verschijnen lijnen en tekeningen op de bladzijde.
"Ooooooh!" klinkt het vijfstemmig.
"De kaart van de eilanden! Maar wat zijn die dingetjes?" Het is een nauwkeurige kaart van de Bovenhandse Eilanden, met op verschillende plekken groene en blauwe markeringen. Geen van de teamleden kan hiervoor een verklaring verzinnen. "Kijk, één van die groene dingetjes is hier vlakbij", ziet Mulder. "Zullen we eens gaan kijken?" stelt hij voor. "Maak het zo", zegt Picard. De anderen vind dat ook wel een goed plan en ze gaan naar de plek van het groene dingetje.

Niets te zien zo op het eerste gezicht. De vijf teamleden verspreiden zich en kijken goed rond maar vinden niets bijzonders.
"Ik geloof dat ik iets gevonden heb!" roept Mulder. Als de andere vier op hem af zijn gerend staat Mulder met in zijn hand een pluk gras met bovenop een blad en daarop een plak paté. "Foiegras! Zouw dwit met de groene mdingetjes te mwaken hobben?" zegt hij met een mond vol paté." Picard kijkt peinzend naar het gras. "Hmmm, ik kan het me niet voorstellen, zo bijzonder is het nou weer niet." Het vijftal overlegt over de verschillende mogelijkheden terwijl Mulder zijn zakken, die vol zaten met zonnebloempitschilletjes, op de grond leegt. Fred kijkt ernaar en roept "Heeee, waar zijn die schilletjes nou gebleven?? Ik zie ze op de grond vallen en meteen lijken ze in het niets te verdwijnen! Gooi er nog es wat?" Mulder vindt nog wat schilletjes en gooit ze op dezelfde plek. Op het moment dat ze de grond raken, verschijnt er even een soort groenig licht en weg zijn de schilletjes. Stomverbaasd staat het Team ernaar te kijken, en niemand kan er een verklaring voor bedenken.

Willow kijkt nog eens naar de kaart in het Boek. "Kijk, nu zijn we ook vlakbij een plek met blauwe dingetjes. Zullen we daar eens gaan kijken? Misschien wordt er dan wat meer duidelijk" En het team gaat snel op weg. Op de plek aangekomen wordt er grondig rondgekeken. "Kijk nou!" roept Mal na een tijdje. "Lao TYEN yeh [2], als ik het niet met mijn eigen ogen gezien had, had ik het niet geloofd. Ik sta hier naar een lege plek te kijken, ineens verschijnt er een blauwig licht en dan ligt er ineens deze tak! En ik zie hier helemaal geen boom die bij deze tak hoort!" "Vreemder nog", zegt Fred, "volgens mij groeit deze boom alleen op Palm". Verward, verbaasd en opgewonden proberen ze een verklaring te vinden voor wat ze hebben ontdekt. "Dus op de groene plaatsen verdwijnen er dingen en op de blauwe plaatsen verschijnen er dingen, en die zijn ook niet met elkaar gerelateerd...", denkt Willow hardop.
"Het doet me een beetje denken aan de dimensionale poorten", zegt Fred dan, "als je van en naar andere dimensies gaat, ontstaat er ook even een soort licht en 'verdwijn' je van het ene op het andere moment!"
"Net als wormholes!", roept Picard nu uit. "Misschien zijn het wel kleine wormholes!"
"Maar waar gaan die dan naar toe en hoe testen we die theorie?" vraagt Willow. Mulder neemt nog een hap foie gras en mompelt "dat is de 64.000 Eurovraag".

Het team is weer op weg en ineens begint Fred te gillen en te dansen "Au!"
Willow, Mal en Mulder lopen een stukje achter Fred aan, druk debatterend over de blauwe en groene plekken, niet in de gaten hebbend dat Fred daar vreemd staat te doen. "We komen er wel een keer achter", zegt Willow. "Als we straks gaan rusten zal ik nog eens kijken in de Tisrond inform- AU!" Ze springt op terwijl ze naar haar benen grijpt.
Mal en Mulder volgen al snel in het ritueel. Achter hen is Picard gestopt en staat er verbaasd naar te kijken.
" Smapgras! Au!", kermt Fred terwijl ze wegspringt.

Gelukkig kunnen ze de klappen van het smapgras snel ontspringen en Team Lucht kan in hoog tempo weer verder.

[1] Kalfsoester: oester met kalfsmaak

[2] Godallemachtig!