|
Klik
hier om te zien waar Team Aarde zich nu bevindt!
|
Op Wijs heeft team Aarde vanochtend nog even in het Boek gekeken, maar
alles wat het produceerde na wat druppels water was een slechte maar
wel begrijpelijke Chinese vertaling van "IK VOEL NATTIGHEID!"
Zonder zich al te erg te verbazen over dat geklaag van het Boek is het
team weer vlot op weg gegaan, en heeft 's ochtends al Tegenwind
bereikt. Tegenwind blijkt een gezellig drukke
handelsstad te zijn, maar het team is niet erg in de stemming voor
gezellige drukte door het recente vertrek van
Avon. Totdat Crichton het plotseling zat is.
"En nu worden we weer vrolijk!" roept hij.
Zowel zijn teamleden als argeloze voorbijgangers kijken verschrikt op,
en hij vervolgt: "We doen nou net alsof we the Fellowship zijn
nadat Gandalf in de afgrond stortte, maar Avon zit gewoon op
Risa met een borrel bij het zwembad. Er is niks om ons schuldig over
te voelen, het hoort bij het spelletje." Hij legt lachend een vinger
op Kaylee's neus. "Heb ik gelijk, Tinkerbell?"
Er breekt een voorzichtig glimlachje door op Kaylee's gezicht.
"Ja Sir", knikt ze.
Crichton wendt zich tot Kirk, die instemmend knikt.
"Ja ja", zegt Faith voor hij de rest van het rijtje af kan
gaan. "Da's wel weer genoeg teambuilding voor vandaag." Ze wijst op een uithangbord.
"Dat lijkt me een soort kruidenier. Zullen we boodschappen gaan doen?"
In het winkeltje worden ze vriendelijk ontvangen door een Tegenwindse dame op leeftijd. Behulpzaam wijst ze team Aarde de verschillende
levensmiddelen. Gabrielle staat naar een mand met broden te kijken.
"Dat ziet er wel lekker uit", zegt ze tegen Kaylee, en wijst op een donker
soort brood. Kaylee snuift een beetje argwanend.
"Chou bei
lei." 1)
"Dat is roggenbrood", zegt de verkoopster. "Heerlijk met een plakje
palingworst."
Bij de groente biedt de verkoopster Faith een blaadje knapperige ijsbergsla aan. Ze stopt het aarzelend in haar mond, en zegt dan verbaasd:
"Oh, dat is lekker!"
Een kwartiertje later staat team Aarde met een tas vol Tisrondse proviand weer buiten.
"Survivors!" roept iemand dan, en
een gezette Tegenwinder komt vrolijk op hen afgebeend.
"Survivors!" herhaalt hij,
grijpt Kirks hand en schudt deze enthousiast op en neer. "Ik heb precies wat jullie
nodig hebben! Precies!"
"En dat is?" vraagt Kirk behoedzaam.
"Een shuttle! Ik verkoop shuttles! Kees is de naam, Kees Manager, en ik verkoop de beste en de mooiste en de nieuwste shuttles. Shuttles! Denk eens even na, jullie kunnen
vanmiddag nog in Voordewind zijn! In Voordewind!"
"We hebben niet genoeg geld om een shuttle te kopen", zegt Kirk. "Maar bedankt voor het aanbod."
"Huren dan! Huren kan ook ook! Voor duizend nagels per dag. Duizend!"
"Dat hebben we ook niet", zegt Faith kortaf. "En nu moeten we verder, dag!"
Het team maakt aanstalten om door te lopen, maar Kaylee aarzelt.
"Meneer Manager, heeft u ook shuttlewrakken?"
"Wrakken, ja, meer dan genoeg", antwoordt Manager een beetje verbaasd.
"Wat wil je met een wrak, Kaylee?" vraagt Gabrielle.
"Een shuttle van bouwen", concludeert Crichton. Kaylee knikt wat verlegen. "Ik weet niet of het lukt, maar het mag toch? We mogen toch zoveel kilometer
voertuigen gebruiken?"
"Maximaal tweehonderd kilometer", weet Kirk.
Kaylee recht haar schouders en zegt: "Meneer Manager, wat kost een
wrak bij u?"
Manager denkt even na, en grijnst dan: "Omdat jij het bent, meiske, helemaal niks. Omdat jij het bent! En zeg maar Kees! Kees!"
Kaylee straalt. "Dan willen we graag je wrakken zien, Kees!"
Na een kort ritje in Kees' vrachtauto komt team Aarde aan in Heimwee, een voorstadje van Tegenwind. Gabrielle heeft
uitgerekend
dat ze zich inmiddels bijna negentig kilometer gemotoriseerd hebben verplaatst,
vijfentachtig met het struikrovermobiel en vijf in de truck van Kees.
"Nog honderdtien dus", zegt Kirk tevreden terwijl hij naar de kaart kijkt. "Dat brengt ons bijna halverwege
Onwijs, een heel eind in de goeie richting!."
"We hebben nog geen shuttle he?" zegt Kaylee met een bezorgd gezicht. "Misschien lukt het wel helemaal niet!"
Maar Kaylee's bezorgdheid is overbodig. Tussen wat Kees Manager 'wrakken' noemt staat een aantal verouderde modellen met wat deuken en andere mankementen.
Kaylee loopt enthousiast heen en weer over het shuttlekerkhof. "Ik kan niet kiezen!"
"We nemen deze", beslist Crichton terwijl hij uit een shuttle springt die hij net heeft geinspecteerd. "Het is wel een kleintje, maar volgens mij mankeert
er niet veel aan, en ik denk dat ik er prima mee kan vliegen."
Ook Kaylee kan zich vinden in Crichtons keuze, en samen storten ze zich op het technische werk, terwijl de anderen de shuttle van binnen wat leefbaarder
maken.
"Dit stond niet in het contract", constateert Faith terwijl ze de stoffige stoelen in de shuttle afsopt.
Gabrielle kijkt lachend op
met een bezem in haar hand. "Ik hou ook niet van huishoudelijk werk. Daarom ben ik maar Held geworden."
"Gewoon doorwerken dames!" roept Kirk die
de ramen van de shuttle staat te zemen.
Niet lang daarna verkondigen Kaylee en Crichton opgewekt dat de shuttle vliegklaar is, en team Aarde stapt opgewekt in om een plekje te zoeken.
"Het is wel een beetje krap he?" zegt Gabrielle, die half bij Faith op schoot zit.
"Ja sorry mensen!" roept Crichton vrolijk terwijl hij wat rugzakken verplaatst
om bij de bestuurdersstoel te kunnen komen. "Het is een beetje behelpen, maar het is maar voor eventjes." Hij struikelt bijna over de tas met boodschappen.
"Nou, dat kan wel hier", zegt hij en zet de tas naast de besturingshendels op
het controlepaneel terwijl hij gaat zitten. "Iedereen klaar? Op naar Jan!"
Even later stijgt de shuttle
geruisloos op, en nagewuifd door Kees vliegt team Aarde in zuidoostelijke richting.
Niet veel later geeft Crichton een verschrikte kreet als alle lampjes op het controlepaneel plotseling uitgaan.
"Kortsluiting", concludeert Kirk.
"Dat kan niet", stamelt Kaylee, en wringt zich langs Crichtons benen om de bedrading na te kijken. "Alles was in orde! En ik zie niks raars, er is niks doorgebrand,
en er - oh." Ze steekt een rood hoofd omhoog naast Crichton. "Nat, het is allemaal
kleddernat!"
"Maakt niet uit, Kaylee, ga zitten en maak je riemen vast", zegt Crichton met gespannen stem. "We gaan een noodlanding maken."
Terwijl Crichton uit alle macht probeert de shuttle onder controle te houden, staart Faith met een lijkbleek gezicht naar de tas die naast Crichton op het dashboard
staat.
"Ik had de boodschappen op de vloer gezet, dat leek me de koelste plek", zegt ze. "En nou staan ze daar
in de volle zon op dat warme paneel!"
Terwijl de shuttle snel hoogte verliest en iedereen zijn adem inhoudt, vervolgt ze met vlakke
stem, bijna onhoorbaar onder het lawaai als de shuttle crasht: "En nou
is verdomme de ijsbergsla gesmolten."
* * *
Als Gabrielle haar ogen opendoet, kijkt ze in het gezicht van Tom Paris.
"Hallo daar", lacht hij. "Blijf nog maar even rustig liggen, iedereen is in orde, en jij mag zo met me mee naar Risa."
"Ben ik zo zwaargewond dan?" vraagt ze geschrokken.
Tom schudt zijn hoofd. "Je hebt alleen een flinke hersenschudding." Hij pakt haar hand en zucht. "En je bent eruit gestemd."
De andere teamleden blijken inderdaad op wat schrammen en builen na
ongedeerd te zijn, en het zijn vooral de harten die bloeden als
Gabrielle in tranen afscheid neemt van haar teamgenoten.
1)
Dat ruikt naar vis.
|
