|
|
Prffffffttt!
"Hij is op", constateert John als het struikrovervoertuig
met een luid gesis stopt. "We zullen verder moeten lopen, mensen".
Team Aarde, dankbaar dat ze toch een flink eind zijn opgeschoten,
graait snel de spullen bij elkaar.
"Misschien stuiten we alsnog op een plek waar we brandstof kunnen
krijgen, dus laten we het ding een beetje verstoppen onder de struiken
hier", stelt Kaylee voor. Zo gezegd zo gedaan en als het ding
uit het zicht is onttrokken, trekt de groep verder.
"Iedereen onthouden waar we geparkeerd hebben!", roept Kirk.
Na een tijdje stuit het team op een bergketen.
"Hmm, dat is vreemd", mompelt Gabrielle. "Volgens de
kaart zouden deze bergen een paar kilometer landinwaarts moeten staan."
"Weet je zeker dat wij staan waar we denken dat we staan? ",
vraagt Kirk en hij checkt hun locatie met de GPS. "Hmmm ja, de
coördinaten komen overeen. Als het niet zo belachelijk was zou
ik zeggen dat de bergen aan de wandel zijn geweest."
"Hoe heten deze bergen eigenlijk?" vraagt Faith.
"Toppunten van Ergernis", antwoordt Gabrielle.
"Toppunten van Ergernis???" echoot Faith. "Hahahaha,
wat een naam. En wat toepasselijk, het is inderdaad zeer ergerlijk
dat die dingen hier in de weg staan!"
"De vraag is nu, wat gaan we doen? Erlangs of eroverheen",
vraagt John. "Nu die kaart niet helemaal betrouwbaar lijkt te
zijn, vind ik eromheen trekken wel erg riskant, wie weet hoeveel dat
om is".
"We zijn allemaal fit, laten we eroverheen gaan", zegt Faith.
Terwijl de anderen staan te overleggen, is Kaylee een stukje richting
de bergen gaan lopen.
"Stil es allemaal!" roept ze uit. De anderen stoppen en
kijken naar Kaylee. "Hoorden jullie dat?"
"Wat?"
"Dat geluid. Het kwam uit de richting van de bergen. Een soort
gerommel, het leek bijna op gegrom!"
"Ach, gewoon onweer", constateert Faith. Avon wijst naar
de lucht. Knalblauw. "Heel plaatselijk dan zeker".
Faith wordt ongeduldig. "Ok, wandelende bergen of niet, onweer
of niet, met hier blijven staan komen we zeker niet verder. Laten
we het proberen, als het lukt is het mooi en zo niet, pech."
De andere vijf zijn het met haar eens en de groep marcheert richting
de bergen. Het begint gemakkelijk, maar al snel wordt het steiler
en lastiger. De zes zijn echter allemaal sterk en klauteren stevig
door. Halverwege de eerste berg draait John, die voorop loopt, zich
om. "We gaan verticaal! Pak de touwen." Het team, nu aan
elkaar vast met touw, beklimt snel maar voorzichtig de eerste berg,
dankbaar dat ze tijdens de Survivortraining aandacht hebben besteed
aan bergbeklimmen. Als de laatste de top heeft bereikt laten ze zich
met licht gekreun vallen, ook voor fysiek sterke mensen is bergen
beklimmen geen sinecure. Ze besluiten een rustpauze te nemen en de
veldflessen met water worden erbij gepakt. Dan, vanuit het niets klinkt
er een laag gerommel, het lijkt eerst uit de bergen voor hen te komen,
maar het geluid verplaatst zich in de richting van het team en eindigt
onder ze in een luid gegrom terwijl de berg lichtjes schudt.
"Whoooa wat was *dat*", roept John uit.
"Bij Hercules, ik schrik me de zenuwen", roept Gabrielle.
"Onweer zeker weer?" Avon werpt een korte maar cynische
blik in de richting van Faith.
"Het is hier niet pluis", fluistert Kirk. "Dit is niet
natuurlijk".
Faith staat snel op. "Kom op mensen, het was natuurlijk gewoon
een lichte aardbeving. Wat nou niet pluis! Laten we elkaar nu niet
gek maken. Is iedereen uitgerust? Dan gaan we verder!"
"Ja, je zult wel gelijk hebben", antwoordt Kaylee, "natuurlijk
was het gewoon een aardschok of zo. Wat zou het anders kunnen zijn?"
Ze klinkt een beetje alsof ze vooral zichzelf wil overtuigen maar
staat dapper op. De anderen volgen haar voorbeeld, de touwen worden
gecheckt en daar gaan ze weer. Ze hebben echter nog geen 20 stappen
gezet of weer begint de berg licht te schudden. De zes hebben moeite
om te blijven staan. Dan klinkt er een angstaanjagend gegrom, niet
uit de lucht, maar heel duidelijk van onder hun voeten. Verschrikt
kijken ze elkaar aan. En dan, zo plotseling als het begon, stopt het.
De stilt wordt slechts onderbroken door het geluid van vogels en iemand
die uitademt. Niemand durft iets te zeggen en langzaam lopen ze door.
Een uur lang blijft het stil, dan komen de gesprekken weer op gang
en de teamleden beginnen zich af te vragen of ze het zich niet verbeeld
hebben. Hoogte doet rare dingen met mensen.
Rond het middaguur is Team Aarde omringd door de Toppunten
van Ergernis.
"Zou er iets in Het Boek staan over deze bergen?" vraagt
Gabrielle zich af.
"Oh, misschien wel, laten we eens proberen een bladzijde nat
te maken, de vorige keer stond er ook zo'n goeie tip in. Dan zeulen
we dat ding tenminste niet voor niks mee", antwoordt John en
terwijl hij Het Boek uit zijn rugzak trekt pakt Gabrielle haar veldfles
erbij. Ze sprenkelt wat over een bladzijde, maar er gebeurt niets.
"Als deze kaart nog een beetje klopt zijn we halverwege"
zegt Kirk. "Nog een flink eind te gaa-." Zijn zin wordt
bruut afgebroken door een meer dan luid gebrul dat overal vandaan
lijkt te komen. De aarde onder Team Aarde begint vervaarlijk te schudden
en ze hebben grote moeite op hun plaats te blijven.
Dan, tot hun grote schrik, begint het rommelen over te gaan in wat
wel lijkt op een grommende stem.
"Grrrrrrrrrommmmmmm..... grraaaaaawwwwegggggg..... rrrrrrummmm",
nog harder begint de aarde te schudden en nu lijkt het waarachtig
wel alsof de bergen zich enkele meters voortbewegen.
"FRELL wat is is dit allemaal!" John verwoordt de gedachten
van zes mensen.
"Ai ya, wo mun wan leh" [1],
mompelt Kaylee.
Een luide gil klinkt als Gabrielle begint weg te rollen, richting
een afgrond. Een afgrond die er eerder niet was. "Gaby!",
roept Kirk uit, die voor haar had gelopen en dus in directe verbinding
met haar staat via het touw. Ook hij begint nu richting de afgrond
te stuiteren maar weet zich met zijn voeten achter een rots te parkeren.
Hij weet te voorkomen dat Gabrielle in de afgrond stort en snel trekken
de andere vier het tweetal weer in veiligheid. Voorlopige veiligheid,
want ook al hebben deze zes heel wat meegemaakt, dit was toch wel
een angstige situatie.
"Kijk daar!" Faith wijst naar een berg waarin langzaam maar
zeker een gezicht begint te verschijnen! En het gezicht begint te
grommen.
"Grrrrrommmmm.... grrrrrrrwggggg..... ga weg hier!" Te verbaasd
om nog aan hun angst te denken staren de zes naar de nu pratende berg.
"Wat doen jullie hierrrrrrr.... weten jullie niet dat wij met
rrrrrrrust gelaten willen worrrrrrrden."
"BOE", klinkt het ineens van achter het team.
"EEEEK", Gabrielle springt van schrik een gat in de lucht.
Er heeft zich een klein piekje, ter grootte van een mens gevormd achter
het team.
"Ga Weg Ga Wegggggg!" brult de piek. "Hoe halen jullie
het in je herrrrsens over ons heen te lopen. Heeft niemand jullie
gewaarschuwd dat wij het geschop en geprrrrik en geklauter zat zijn?
 "Eeuwenlang
hebben wij ons geërgerd aan het geklim tot we niet meer konden
zwijgen en geen klimmer meer hebben laten passerrrrren."
"M-m-maarrrr, eh, maar dat wisten wij niet", piept Kaylee
vanachter Avon's rug. "Wij zijn hier ook maar gedropt en we proberen
het Bovenwater te bereiken. Het was niet onze bedoeling u te ergeren..."
Het gerommel en geschud gaat echter onverminderd voort en nog altijd
lijken ze zich oostwaarts te begeven.
"Luister", begint John, "als we geweten hadden dat
we hier niet mochten oversteken dan zouden we dat nooit gedaan hebben.
Trouwens, jullie zijn ons in de weg gaan staan"
"AAARGGHHHHRRMMMM"
"Maak die berg nou niet nog bozer, John", sist Faith en
ze doet moedig een stap naar voren, richting de grote grommende berg.
"Toppunt. Luister", roept ze luid. "Kunnen we niet
een deal maken hier? Jullie laten ons oversteken en wij... wij, eh...
ja, wij zullen er voor zorgen dat er niemand meer over jullie heen
gaan klimmen. We zullen de Organisatie inlichten, de Tisrondse VVV,
borden neerzetten, wat jullie willen."
"Mmmrruugghhhh", het piekje 'beent' wat heen en weer en
het gegrom en geschud neemt af. Dan wordt het weer rustig en de piek
richt zich tot de groep.
"Ok, deal, we zullen jullie verder laten gaan. Maar de eerstvolgende
persoon die zich hier nog waagt zal onze voeten niet meer zien",
gromt hij dreigend. Het team, nog wat nabibberend mompelt excuses
en beloftes met gepaste bescheidenheid en trekt snel zuidwaarts, het
record "Toppunten van Ergenis"-klimmen verbeterend.
"Ik zal de Organisatie wel even inlichten", zegt Gabrielle.
"Hee, waar ga jij nou naartoe?" roept ze Kirk verbaasd na
die in de richting van een grot is gaan lopen.
"Een grot. Moeten we die niet inspecteren?", vraagt Kirk.
"Waarom?" is Avon's wedervraag.
"Eh, ja, ik weet niet.... dat doen wij altijd."
"Rare jongens, die starfleeters", mompelt Avon.
Dan wordt het pad plotseling geblokkeerd door een shuttle.
De deur opent en Tom stapt uit. Zes man houdt de adem in want iedereen
weet dat dit betekent dat er iemand mee terugmoet. Maar wie?
"Hallo allemaal!" roept Tom joviaal. "Hebben jullie
een leuke dag gehad?"
"Geen geklets nu Tom", gromt Avon. "Het is niet de
tijd en niet de plaats. Kirk mist Starfleet dus het wordt tijd dat
je hem mee terugneemt."
"Hey!" roept Kirk verontwaardigd uit en loopt op Avon af.
"Heren, heren", sust Tom, "ik ben hier niet om Kirk
mee te nemen." Kirk stopt, lacht even naar Avon en draait zich
weer om naar Tom. "Wie dan wel? Faith zeker?"
"Hey!" roept Faith verontwaardigd en loopt boos op Kirk
af.
"Dames, dames", sust Tom, "ik ben hier ook niet om
Faith op te halen." Faith stopt, steekt haar tong uit naar Kirk
en draait zich weer om naar Tom. "Wie dan wel? Jo-", maar
voordat ze verder kan praten maant Tom haar tot stilte en loopt op
Avon af. Hij legt een hand op zijn schouder, die er grommend van af
wordt geschud. Kirk kan een kleine grinnik niet onderdrukken, maar
is stil als hij Avon's gezicht ziet. Beschaamd kijkt hij naar de grond,
loopt dan op Avon af en schudt hem de hand. "Sorry vriend. Het
spijt me dat je de eerste bent die moet gaan." Avon zwijgt, kijkt
het groepje rond en stapt in de shuttle.
[1] "We zitten
in grote problemen."
|
