home
Wat is Survivor?
De regels
De kandidaten
Vooruitblikken
De fans
de locatie
De Organisatie
Van dag tot dag
Survivor 2002
e-mail De Organisatie

    

11 juli 2004 - 14 augustus 2004

RONDE 2

Kijk hier waar Team Water zich nu bevindt!

Het is heel vroeg in de ochtend als de eersten van Team Water wakker worden. De avond ervoor hebben ze hun kamp op het strand opgeslagen en elkaar tot diep in de nacht verhalen verteld. Marcus probeerde nog te zingen maar daar werd snel een stokje voor gestoken. Gezellige avonden of niet, er moest een wedstrijd gewonnen worden en de Organisatie heeft laten doorschemeren dat er een verrassing zou zijn voor het Team dat als eerste het eiland Palm zou bereiken. Aeryn en Starbuck rammelen George en Cole wakker terwijl Marcus op Odo's emmer klopt. Het is tijd voor een snel ontbijt van vis en kokosnoten en om snel verder te gaan. 

Na enige tijd langs het strand te hebben gelopen, trekt Team Water richting de bergen voor de kortste route naar de andere kant van het eiland. De Organisatie heeft hen verteld dat hoewel er maar 1 dorp op de kaart staat, ze ongetwijfeld enclaves en dorpen kunnen tegenkomen waarvan niets bekend is en het dus ook niet duidelijk is hoever de culturele ontwikkeling is. Voorzichtigheid is dus geboden bij interacties met onbekende gemeenschappen.

"Dus jij kunt iedere vorm aannemen die je maar wilt?", Cole is nieuwsgierig naast Odo gaan lopen. Odo kijkt geërgerd opzij. 
"Ja, voor de zoveelste keer…". 
Cole lijkt zich niks van Odo's irritatie aan te trekken en vraagt door. "Iedere vorm?" 
"JA!" 
"Gaaf…. dus je zou jezelf nu ook in een mooie vrouw kunnen veranderen. Doe Phoebe es? Of oh! Oh! Die mooie elf uit The Lord of the Rings, ken je die film? Moooooi. Galadriel, die met die haren! Doe die!" 
"Zeg, ik ben hier niet om jullie te entertainen. Ik heb moeite genoeg om mijn huidige vorm vast te houden dus ga iemand anders vervelen wil je!". 

Cole besluit de 'hint' maar te nemen en begint om Aeryn heen te springen. Die vuurt echter zo'n woeste blik op hem af dat hij afdruipt. "Wat deed jij daar eigenlijk bij die Charmed Ones? Ze dood vervelen?" snuift ze hem na.

Starbuck en Marcus, die vooruit zijn gelopen, komen de anderen tegemoet sluipen. 
"Shhhht, er is daar verderop een klein dorp, we zagen woningen en vreemdsoortige gebouwen. Het ziet er technologisch niet erg ontwikkeld uit, dus laten we eerst voorzichtig observeren en dan eens kijken of we wat met die nagels hier kunnen doen, misschien kunnen we een voertuig regelen", stelt Starbuck voor. Iedereen voelt daar wel wat voor en ze verstoppen zich achter wat rotsen nabij de ingang van het dorp.
"Ik zie niemand", fluistert George. 
"Nee ik ook niet, maar ik hoor wel geluiden, dus er is íemand", zegt Aeryn. 
"Ik stel voor dat we het er op wagen". 
"Goed, maar ik denk dat er een paar moeten achterblijven, voor het geval dat", antwoordt Odo. Hij en Marcus besluiten achter te blijven en de rest loopt voorzichtig richting dorp. Marcus gaat er gemakkelijk bij liggen. 
"Sigaartje, Odo?" Odo werpt hem een afkeurende blik toe en gromt iets over rare humanoïden. 
"Dan niet", Marcus haalt vrolijk zijn schouders op en maakt het zich gemakkelijk met een dikke sigaar van Starbuck en een meegesmokkelde zakflacon whisky. -

Intussen zijn de anderen bij de grens van het dorp aangekomen en lopen naar binnen. Odo en Marcus staren met stomme verbazing naar beneden, want op het moment dat de vier anderen het dorp binnenlopen verdwijnen ze…..

Odo en Marcus staren in opperste verbazing naar de plek waar ze hun teamgenoten in lucht hebben zien opgaan. "Z-z-z-zag je dat", stamelt Marcus. Odo gromt en denkt na. "Ok, we hebben weinig keus, we zullen achter ze aan moeten." "Je bedoelt.... het dorp in? Ben je gek geworden?" Marcus ziet het niet zitten maar na enige tijd besluit hij dat er inderdaad niks anders op zit. Het tweetal klautert naar beneden, naar de ingang van het dorp. "STARBUCK! AERYN!" roept Marcus. Stilte. "GEORGE! COLE!" Odo probeert het ook. En dan, ineens, klinkt er vanuit het niets "Ik ben hie-hier!" "Verrek", roept Odo verbaasd uit. "Dat is George! GEORGE! Waar ben je dan? We zien jullie niet meer". Nu klinkt het wat dichterbij: "maar ik zie jullie nog wel, alleen de anderen niet meer. Whooooa dit is maaaaf!" "Probeer eens naar buiten te komen, George, misschien word je buiten het dorp wel weer gewoon zichtbaar", is Odo's voorstel. "Ok! Ik loop nu naar de uitgang. Ik loop er nu do... AU! Hrmpf! Niet dus. Het lijkt wel alsof er een soort krachtveld is dat me verhindert naar buiten te gaan. Nee, dit is geen optie, ik ga even wat rondlopen hier en kijken of ik nog iets kan ontdekken en de anderen kan vinden".

George loopt voorzichtig in de richting van iets dat er als een belangrijk gebouw uitziet. "Au! Hee!" Iets botst tegen haar op. Het gilt. Het is een bekende gil. Het is Aeryn.
"Wat, wat de frell is hier in godsnaam allemaal aan de hand en wie is dit", roept ze verward. "Ik ben het, George. Au! HEY!" Weer een botsing. "Dit begint me te vervelen, wie loopt er nu weer tegen me op?" Het blijkt Cole te zijn, die in een deuk ligt van het lachen. "Ik kom niet meer bij, ben al tegen van alles en nog wat opgebotst, zit ongetwijfeld al onder de blauwe plekken maar ik vind het wel humor". Aeryn is minder geamuseerd. "Dit is geen humor, dit is mateloos irritant. Iedere minuut die we hier verliezen is een minuut achterstand op de andere teams. Ik stel voor dat wij bij elkaar blijven, de anderen gaan zoeken en dan zo snel mogelijk een manier verzinnen hier uit te komen". Het drietal loopt hand in hand verder richting het gebouw. "Hey! Laat dat!" roept George uit.
"Wat is er?"
"Cole loopt me te betasten!"
Er klinkt alleen wat gegrinnik uit de richting waar Cole ongeveer staat.

Tijdens de wandeling botst één van de drie tegen Starbuck op en sneller dan verwacht zijn ze weer compleet, met uitzondering van Marcus en Odo die buiten druk staan te overleggen.

De onzichtbaren zijn ook druk in overleg, wat erg onhandig is als je elkaar niet kunt zien. Er worden heel wat onbedoelde klappen en duwen uitgedeeld wat veel ergernis tot gevolg heeft. Dan krijgt Starbuck ineens een enorme duw waardoor hij achterover in de modder valt. Terwijl hij spartelend overeind komt beginnen de anderen onbedaarlijk te lachen want wat ze zien is een zwevend hoopje modder met menselijke vorm. "Starbuck! Ik kan je zien! Wat een vondst!" Cole volgt onmiddellijk zijn voorbeeld en begint in de modder te rollen, al snel gevolgd door de anderen. Een enorm moddergevecht is het gevolg. Als het viertal elkaar volledig heeft ingesmeerd met modder en elkaar weer kan zien gaat het op onderzoek in het dorp. Als ze het belangrijk uitziende gebouw naderen klinken er steeds duidelijker stemmen uit die richting komen. De hoop groeit en ze lopen vlug naar het gebouw waar ze voorzichtig door de deuropening gluren. Maar ze zien niets. Ze horen echter wel van alles, en vooral stemmen! Ze besluiten maar naar binnen te gaan. Veel slechter dan nu kan hun situatie toch niet worden en ze hebben hulp nodig, besluiten ze.

"Onzichtbaarheidsfeest???" Dat is wel het meest krankzinnige dat ik ooit gehoord heb", zegt Odo terwijl hij en Marcus stomverbaasd naar de springende hoopjes modder staan te kijken aan de andere kant van het hek.
"Ja lachen he?" roept George uit. "Het is één of ander ritueel feest, dat ze ieder jaar vieren sinds de sjamaan van het dorp 100 jaar eerder een spreuk heeft ontdekt dat ze onzichtbaar maakt. Vroeger werd hier dankbaar gebruik van gemaakt door andere dorpen te plunderen en gemakkelijk op dieren te jagen. Later werd besloten de spreuk hier niet meer voor te gebruiken en het nog maar 1 keer per jaar toe te wenden voor een dag feest."
"Denk je eens in wat voor een lol je kunt hebben als je allemaal onzichtbaar bent", roept Cole uit.
Het wordt even stil, we horen ze denken.
We denken zelf ook.
En we gaan weer verder.
"De spreuk werkt op ieder levend mens en dier binnen de dorpsgrens en het sluit de weg van binnen naar buiten af, uit veiligheidsoverwegingen. Wij kunnen er tot vanavond niet uit, dus jullie kunnen net zo goed binnenkomen, de sjamaan heeft ons uitgenodigd met ze mee te feesten", legt Starbuck uit. Odo gromt dat dit allemaal onzin is, maar Marcus is al onderweg.

* * *

Als team Water de volgende ochtend met wat katerige blikken het dorp uit komt lopen staat daar Tom Paris tegen zijn shuttle geleund. 

"Ik ben eruit gestemd", stamelen George, Starbuck en Cole in koor.

Tom knikt verontschuldigend. "Het is Cole geworden." 

Het afscheid is wat ongemakkelijk. De band tussen de teamleden is immers nog niet zo heel sterk, en vooral bij George en Starbuck is ook een stukje opluchting merkbaar. Cole laat de bemoedigende schouderklopjes en afscheidswensen wat gelaten over hem heen komen.  

Terwijl hij met Cole richting shuttle loopt doet Tom zijn best om Cole wat op te beuren. "Eruit gestemd worden is niets om je voor te schamen hoor. Vorige keer werd Kathryn Janeway er als eerste uitgestemd, dus je bent bepaald in goed gezelschap. En als je wilt kan je nog dik een maand op kosten van De Organisatie vakantie houden op Risa, en ..." Als Cole niet regaeert geeft Tom het maar op. Even later vertrekt de shuttle, nagestaard door een zwijgend Team Water.