"Nee écht niet", zegt Mulder.
Mal kijkt hem lang aan. "Chur ni-duh [1]. Ik geloof je niet. Jij weet meer dan je wilt toegeven."
"Geloof wat je wilt, ik heb werkelijk geen idee waar die inbrekers naar op zoek waren in Het Luchtbed." Mal gromt, maar begrijpt dat hij geen antwoord gaat krijgen en laat Mulder met rust.

Het vijftal loopt in een stevig tempo door, de kater na het doorzakavondje met de opkikkers en martinitorens is afgeschud en ze zijn weer redelijk fit. De oversteek naar Palm begint te naderen en het team overlegt over de mogelijkheden om het water over te steken.

Als ze even een korte pauze nemen om wat uit te rusten roept Fred: "hee we hebben nog niet in Het Boek gekeken vandaag! Zal ik even?" En ze voegt meteen de daad bij het woord. Er verschijnen tekeningen. Fred en Willow zitten er verbaasd naar te kijken. "Dit zijn hiëroglyphen" zegt Willow. "Kan iemand hier die vertalen?" Fred kijkt wat beschaamd. "Mijn enige zwakke plek", zegt ze zachtjes. "Ik kan veel talen lezen, maar in hiëroglyphen heb ik me nooit echt verdiept omdat Wesley daar altijd zo goed in was". "WESLEY??", roepen Mal en Mulder stomverbaasd uit. Fred begrijpt het en legt uit "neeeee, míjn Wesley natuurlijk! Niet Wesley Crusher!"

"Geef me even een kwartiertje", zegt Mulder. "Dan ben ik er wel uit." Maar Mal heeft haast. "Nee, we gaan gewoon verder en we merken vanzelf wel wat er gebeurt. Ik hoor vanavond wel wat er staat". Na een tijdje lopen klinkt er ineens heel zacht muziek. "Muziek!" roept Willow uit. "Waar komt dat vandaan?" "Het lijkt wel alsof het daar uit het gras komt." Fred wijst naar een grasveldje een eindje van het pad. Willow gaat voorzichtig op onderzoek uit, bukt en houdt dan triomfantelijk haar gesloten handen in de lucht. "Het is een transistorretje!![2] Mag ik 'm houden?" roept ze verrukt. "Wat een pokkeherrie", roept Picard uit en hij, Mal en Mulder houden alledrie hun handen voor de oren. "Oh ik vind het ook wel leuk", Fred danst op de tonen dat het beestje produceert. Maar de drie mannen zijn onverbiddelijk en Willow laat het transistorretje teleurgesteld weer gaan.

Een paar uur verder steekt Picard zijn hand op. "Daar is een gehucht", fluistert hij naar de anderen. "Het staat niet op de kaart, dus laten we voorzichtig zijn." Het piepkleine gehucht, dat slechts uit enkele huizen bestaat, ziet er heel armoeiig en vervallen uit. Maar het is wel bewoond, er spelen kinderen op straat en er staan mensen te praten. Het ziet er allemaal vriendelijk genoeg uit en het team besluit er op af te gaan want de kust is niet ver meer en wellicht valt er hier een overvaart naar Palm te regelen. Zodra ze het gehucht binnenlopen komen alle bewoners enthousiast op ze afgelopen. Ze worden meegevoerd naar het Centrum en aan een tafel neergezet die zich al snel vult met veel eten en drinken.
"Welkom in Handigst!" roept een man joviaal. "Mijn naam is Voorhamer. Ga zitten, drink en eet en vertel ons wie jullie zijn en wat jullie komen doen!"
"Heeft u ook thee?" vraagt Picard. "Earl Grey? Heet?"
"Wow, wat een welkom!", zegt Fred blij verrast. "Maar er is iets met deze mensen, ik kan er alleen niet mijn vinger op leggen." Als er een fles wijn voor haar wordt neergezet ziet ze het. "Verrek!" en ze verslikt zich bijna in een stuk hamervis. "Kijk nou toch naar hun handen!" roept ze verbaasd uit.

De anderen kijken en zien het. Alle mensen, geen baby uitgezonderd, hebben twee linkerhanden!
"Ik heb nog nooit zoiets gezien", zegt Mulder en kijkt één van de mannen vragend aan.
"Tja, dat hadden wij ook niet...", begint de man die Klauwhamer heet. Hij gaat zitten en vertelt het verhaal. Van de tijd dat ze twee rechterhanden hadden en alles konden maken wat ze maar wilden, hoe ze de beste timmermannen, metselaars, tuinmannen en wegenbouwers van de hele Bovenhandse Eilanden waren, van het naburige dorp waar de mensen vreselijk jaloers waren op ze, en van hun tovenaar die bij alle Handigsten de rechterhanden veranderde in linkerhanden. Naarmate het verhaal vordert, wordt de man emotioneler en op de achtergrond staan een paar mensen zachtjes te huilen.
"En nu kunnen we niks meer", zegt de man somber. "Onze huizen zijn vervallen, sommige staan op het punt van instorten, de daken hebben gaten, de kinderen breken hun benen op de gaten in de straten. En onze goede naam dreigt verloren te gaan want we kunnen onze vaardigheden niet meer aan onze kinderen leren.
De vijf zijn opgehouden met eten en drinken en zijn nu in een mineurstemming. "Kunnen we jullie ergens mee helpen?", vraagt Mal. "We hebben niet veel tijd, want we moeten snel naar Palm zien te komen, maar we kunnen best een paar uurtjes vrijmaken om wat dingen te repareren". De andere vier knikken mee en de gehuchtelingen reageren enthousiast.
"Oh dat zou fantastisch zijn!", roept de man aan hun tafel blij uit. "En als dank hebben wij wel iets om jullie wat verder te helpen".

En zo gaat het team snel en efficiënt aan de slag. Er worden daken gerepareerd, muren verstevigd, straatstenen gelegd en hoewel ze maar een paar uurtjes hadden beloofd is het team tot ruim in de middag hard aan het werk. Als ze klaar zijn met de beloofde klussen zijn er niet al te veel ongelukken gebeurd. Alleen Fred heeft met een hamer op haar duim geslagen, maar Willow was daar snel bij om de blozende Fred van ijs en een pleister te voorzien.

Er wordt snel een frisse duik genomen in het nabijgelegen meertje. Willow en Fred gaan helemaal in elkaar op en hebben de grootste lol met de vreemde vissen in het meer en met elkaar. Mal, Mulder en Picard waren begonnen met rustige baantjes trekken maar mannen zijn mannen en al snel is het een wedstrijdje geworden. Voordat er echter een winnaar kan worden aangewezen, worden ze naar de kant geroepen door een paar mannen en kinderen.
"Kijk eens wat ik voor jullie heb", zegt de heer Vuisthamer joviaal en het meest vreemdsoortige wezen dat ze ooit gezien hebben komt van achter het gehucht aangevlogen. Het is een reusachtige paddestoel. Met vleugels! Gracieus landt het naast de man.
"Wij schenken jullie deze vliegenzwam. Hij heeft sinds wij hem van een ander dorp hebben gekregen deel uitgemaakt van onze gemeenschap, maar nu is hij van jullie. Klim er op, zeg hem waar je heen wilt en hij zal jullie brengen." Een jongetje trekt aan de jas van de man. "Papa! Moet je er niet bijvertellen dat hij zw-", maar een hand over zijn gezicht legt hem het zwijgen op. Team Lucht kijkt wat argwanend van het jongetje naar de paddestoel, maar de Handigsten staan zo enthousiast te lachen en te knikken dat ze het er maar op wagen. Er wordt links en rechts handen geschud en het team springt op de paddestoel, die zich een beetje vervormt zodat iedereen comfortabel kan zitten.Dan, als iedereen zit, draait Willow zich om naar de Handigsten, heft haar handen, prevelt wat onverstaanbare woorden, eindigend met "Libero!" Een golf van verbazing gaat er door het gehucht, want de spreuk van de oude tovenaar is verbroken, en de gehuchtelingen zijn weer de handigsten van de eilanden.
"Wow Willow, dat is fantastisch!" roept Fred vol bewondering.
"Ja geweldig, maar eh, kon je dat niet meteen doen, dat had ons een dag hard werken gescheeld", zegt Mal, enigszins verontwaardigd. Willow schudt haar hoofd. "Nee, dat was niet goed geweest, dan had ik mijn spell uit egoisme gebruikt en om ons vooruit te laten komen zonder schuldgevoelens. Nu is het goed."

"Ehm, naar Palm!" roept Mal, een klein beetje gegeneerd. Fred giechelt. Maar het lijkt te werken want de Paddestoel gaat rechtop staan en roept met een ietwat lijzige stem "Jaweeeel!"
"Oooooh hij praat!" roept Fred verrast uit.
"Fascinerend", mompelt Mulder.
En daar gaan ze. De vijf moegewerkte teamcollega's installeren zich op hun gemak op de vliegenzwam en verheugen zich op de rit. "Hoe is 't met je vinger, Mei Mei [3]? vraagt Mal aan Fred, die haar duim in de lucht steekt. "Over!" "Dat is snel!" Fred bloost als ze uitlegt dat Willow er een zoen op heeft gegeven.
"Ik ben eruit!" roept Mulder luid.
"Waaruit?" vraag Mal.
"De hiëroglyphen! Het zijn drie woorden: werk, vlieg, praat."
"Nou dat klopt dan, alleen dat praten snap ik niet helemaal", zegt Mal. Maar het zal hem snel genoeg duidelijk worden....

"Hou je goed vast, want daar gaaaaaaan we", roept de paddestoel enigszins overbodig, want ze gingen al. "Zo, dus jullie willen naar Palm?Leuk, Palm is een geweldig eiland, wisten jullie dat? Het heeft een zeer gevarieerd klimaat en daardoor ook zeer gevarieerde flora en fauna. Zo hebben wij er de palmkevers en de palmbomen en het palmpaasbrood en de palmpilots, maar hun natuurlijke vijand, de palmtop neemt nog altijd in aantal toe.Dat komt vooral doordat het zo geliefde tenenkruid er zo welig tiert, wat natuurlijk weer niet zo gunstig is voor de geur op het eiland, maaaaaaar gelukkig zijn er nog genoeg prettig ruikende bloemen om dat nog in balans te houden. Over het weer gesproken, ik zal jullie vertellen over de dr-" Terwijl het ding doorratelt kijken de vijf elkaar aan. "Wat ís dit", zegt Mulder zonder geluid te maken. Mal gaat met zijn vinger over zijn keel, en Willow kan een proest niet onderdrukken. Voor een seconde is de vliegenzwam stil, maar ratelt dan weer vrolijk verder. "...ied51 in de woestijn. Het zand is er overdag zo heet dat je huid bij aanraking onmiddellijk verbrandt. In de schaduw loopt de temperatuur op tot 50 °C. Er zijn dan weinig dieren actief. Als de zon ondergaat en het zand afkoelt, komen veel dieren onder de rotsen en uit hun holen te voorschijn. 's Nachts vormt zich dauw, waardoor planten en dieren van vocht worden voorz-". En de zwam gaat maar door en door en door. De teamleden proberen er af en toe tussendoor te komen maar het is onmogelijk. Willow, Fred en Mulder liggen inmiddels gierend van het lachen op hun rug maar Malcolm heeft er meer dan genoeg van "HEE PADDESTOEL!" roept hij hard om zich verstaanbaar te maken. "Ben je ook wel eens STIL??"

"Nou, nou, ik geef jullie hier waardevolle informatie! Maar als jullie niks willen weten dan zeg je het maar hoor, ik ben al stil, ik weet wel wanneer ik niet gewaardeerd ben hoor, poeh poeh het is dat ik beloofd heb jullie naar Palm te brengen want anders zou ik jullie nu in het water laten vallen en het is hier knap diep. Hoewel, het is eigenlijk niet meer dan een ondiepe randzee van de Hoezee. De zeebodem loopt van noord naar zuid af waar hij overgaat in een tot 725 meter diepe trog. Het Bovenwater beslaat ongeveer 28.000 vierkante kilometer, 0,08% van de oppervlakte van alle zeeën. De inhoud van het Bovenwater is 2.700 kubieke kilometer. De gemiddelde watertemperatuur is ongev-" maar de passagiers luisteren al niet meer. Het lachen is vergaan, de gesprekken verstomd. Met gelaten blik zitten de vijf naar het zuiden te turen, waar Palm is.Willow kruipt naar de rand en tuurt naar beneden, waar het water is. En op dat moment springen er gelijktijdig een dolfijn en een zeekoe naar boven. "Oooooh" roept ze uit, "kijk es jongens, zeekoeien!"
Ze bewonderen de elegante sprongen van de zeedieren en even horen ze het gepraat niet. "... waterbeweging in het Bovenwater wordt bepaald door getijgolven uit de Hoezee. Het water beweegt vanuit het oos-". Het was van korte duur.
"Er is gewoon geen speld tussen te krijgen", zegt Mulder moedeloos. "Het ding doet zijn naam wel eer aan en ik begin te begrijpen waarom die lui van Handigst hem weggaven".
"Ik kan wel wat zeggen", zegt Willow, "maar ik denk dat deze regel vooral opvulsel is".

Gelukkig nadert het gezelschap eindelijk de kust.
"Open roepfreqenties!!" schreeuwt Picard.
"We zijn er! We zijn er!" roept Fred uit die zich moet beheersen om niet te gaan springen.
"Ik heb hoofdpijn", klaagt Mulder.
"Kan ik er nú op schieten", vraagt Mal.

"SCHIETEN??" De vliegenzwam maakt een sprong zodat het lijkt alsof ze in een luchtzak zijn beland. "OP MIJ SCHIETEN???" schreeuwt hij weer.
"Rustig aan, het was maar een grapje", probeert Mal om het ding te kalmeren dat nu als een dolle door de lucht beweegt en de 5 hebben grote moeite zich vast te houden.

"Het is gewoon dat we niet gewend zijn aan paddestoelen die zo ontzettend zwammen", Picard kan zich niet inhouden.

"ZWAMMEN???" Nu schiet de VliegEnZwam helemaal in de stress en schiet als een raket vooruit. De teamleden moeten zich vastgrijpen om er niet van af te waaien. Ze proberen het ding te klameren maar hij racet door en door, onverstaanbare kreten raaskallend afgewisseld met toeristische informatie over de eilanden. Gelukkig raakt het ding na een tijdje zijn woede kwijt en kalmeert. Zwijgend landt hij, laat de teamgenoten afstappen, snuift, draait zich om en vliegt er vandoor. Alles zonder een woord.
"Ojee, hebben we hem beledigd?" vraagt Mal quasi-geschokt. Willow proest het uit en de 5 ploffen neer om bij te komen van de bizarre vlucht.
"Allemachtig!!" klinkt het dan uit Fred's mond, die de GPS positie was gaan checken. "We zitten bijna in Voordewind!!! Ik denk dat we er morgen al vroeg zullen zijn!!" roept ze blij.

Dankbaar voor de grote meevaller is het team nog een stuk gaan lopen richting Voordewind, "want elke kilometer die we vandaag nog kunnen lopen is meegenomen", vindt Picard. Er wordt druk gespeculeerd over wie ze in Voordewind zullen aantreffen. Iedereen heeft bij de andere kandidaten wel een reden waarom die er nog wel of niet meer bij zou zijn.
"Kaylee is er nog, dat weet ik zeker", zegt Mal met enige trots in zijn stem. "Zo'n vrolijke kandidaat, daar kan niemand op stemmen. Ik denk niet dat er een Kracht in het 'niversum is die Kaylee van haar vrolijkheid kan beroven. Soms krijg je gewoon de neiging om haar mond dicht te plakken en haar voor een maand in een hol op te sluiten." Hij kucht als hij de vreemde blikken van de anderen ziet.
"Oh geen zorgen, we zullen Faith als eerste zien", zegt Willow dan. "Zij is de sletbom met een decolleté tot hier en met zo'n air van "oeh kijk mij eens, ik ben onwijs cool, ik ben vijf bij vijf!"
"Vijf bij vijf?" vraagt Picard.
"Kijk dat bedoel ik nou! Niemand weet het!"
"Oh Faith, ja ik heb haar ontmoet", zegt Mal en hij wrijft even over zijn schouder. "Ze zag me voor iemand anders aan." Willow knikt een beetje schuldbewust. "Een van onze aartsvijanden, maar je lijkt er maar een heel klein beetje op hoor!"

Dan naderen ze een grot en hoewel Picard de inloopneiging inmiddels kan bedwingen, blijft hij toch staan omdat hij een geluid hoort. "Nee, toch niet uit de grot, maar het komt van boven de grot". Alle vijf kijken om hoog en daar zien ze hem. Een afzichtelijk monster. Als het in de gaten heeft dat het team hem ziet begint hij op en neer te springen en schreeuwt "Dag! Vrij!" Mal, die zijn wapen al op het beest gericht heeft, houdt zich in, en draait zich om naar de anderen "Een monster dat praat?" Vier mensen halen hun schouders op en staren naar het monster. "Het is lelijk", zegt Fred, "maar het ziet er niet erg angstaanjagend uit he?" Willow knikt langzaam. "Moet je kijken hoe hij springt, het lijkt wel een mens". Ze doet een stap in de richting van de rots waar het monster op staat, maar dan schrikt hij en schiet er vandoor.
"Vreemd monster", zegt Picard hoofdschuddend terwijl ze doorlopen.

het enige dat van het monster gefotografeerd kon worden

[1] stik (nette vertaling)
[2] transistor: een insect dat graag in de nabijheid van mensen vertoeft. Kenmerkend is het luide, eentonige gesnerp dat vooral jongeren als muziek in de oren schijnt te klinken. Veel mensen dragen dit handzame diertje altijd bij zich.
[3] klein zusje