| home
|
 11 juli 2004 - 14 augustus 2004 |
| Fanfic |
Requiem
of a dream |
|
|
"Je weet het heel zeker, Faith?" John kan niet geloven wat Faith hem net heeft aangeboden. " Namens het hele team Vuur wensen we jou en Aeryn dit graag toe." Faith glimlacht en duwt John richting Aeryn. "Waar wacht je op joh, na alle verhalen die je mij en Kaylee hebt verteld over jullie tegenslagen." "Ja maar Aeryn wil..." John kijkt met een glimlach naar zijn aanstaande die de wachtpost controleert, volledig onbewust van wat er gaande is. "Wij houden de wacht vannacht, John, Aeryn heeft al meer dan genoeg gedaan voor ons allemaal." John strekt zijn rug en met een dikke knipoog naar Mal zegt hij: "Ik zal je even voordoen wat je het beste kunt doen als Inara tegensputtert de volgende keer." Met een hoog tempo loopt John op Aeryn af en tilt haar in 1 vloeiende beweging op. "Kom partner, tijd voor wat TLC(1)." "John, maar we kunnen toch niet zomaar de anderen..." Aeryn sputtert tegen maar is al snel bevangen door John's blik. "John?" Zegt ze zachtjes, "toch niet weer dezelfde drenn als de vorige keer?" "Ik denk dat de dames ons dat niet nog een keer gaan aan doen, Sundance," fluistert John zachtjes. Samen lopen ze een pad op waar de verlichting uit dansende elfjes bestaat. "Oh die Willow toch, wie had dat ooit achter haar gezocht." Aeryn kan na al die dagen surviven, waar een teamlid keer op keer werd weg gestemd en het steeds moeilijker werd, zoveel moois niet bevatten. Aan het einde van het pad staat een tent, verlicht door lampionnen met vuurvliegjes. Van binnen klinkt een muziekje. John en Aeryn kijken elkaar aan. Als de tentflap voorzichtig wordt weggeduwd staat daar Fred's laptop waaruit de muziek komt. "We moeten volgende week Fred uitgebreid bedanken als we haar weer op Risa zien John," zegt Aeryn met zachte stem. Met een brede glimlach kijkt John naar zijn aanstaande. "En morgen de anderen." **** Velen uren later ligt John op een elleboog naar Aeryn te kijken die diep in slaap is. Zijn hand glijdt langzaam over haar zijdezachte huid. Glimlachend kijkt hij toe hoe ze onwillekeurig reageert op zijn aanraking. Vele herinneringen schieten door hem heen. Goede momenten, maar ook momenten van onzekerheid, diepe angst. Zijn eerste passie, het reizen naar de sterren, had hem schijnbaar in een nachtmerrie doen belanden. Maar daar was Aeryn, zijn Aeryn. Hij sluit zijn ogen en herinnert zijn kennismaking met haar. De beelden schieten voorbij in zijn hoofd. Hun laatste momenten samen, momenten van conflict en grote liefde. Het doet hem meer dan ooit beseffen hoe waardevol dit cadeau is van de overige teamleden. Niemand die weet wat er zal gebeuren na Survivor.. zou hij zijn Aeryn weer zo dicht bij zich kunnen houden? Of zijn ze echt daadwerkelijk uit de harten van de nksf- ers verdwenen? Hij voelt zijn ogen steeds zwaarder worden en probeert nog 1 keer zijn liefde in alle rust op te nemen. Uiteindelijk plaatst hij een kus op haar voorhoofd voordat hij afzakt in een diepe slaap. Aeryn wordt een tijdje later wakker van John die overduidelijk een nachtmerrie heeft. Ze herkent meteen waar hij mee worstelt.Ze prevelt een korte wens :'Nee, niet hier! Niet nu.' Aeryn schiet overeind en schudt John wakker. "John, word wakker. John!" "Aeryn... het was.." Zegt John zachtjes. "Ik weet het," fluistert Aeryn terug, "ik denk dat we maar terug moeten gaan. Rust is ook hier voor ons niet weggelegd." "Ik had zo graag gewild.." En met een simpele gebaar doet Aeryn het zwijgen toe. Het blijft even stil in de tent. Een blik tussen hun beiden maakt woorden overbodig, het moment lijkt een eeuwigheid te duren. Beide weten dat ze hierna geen enkel moment meer alleen zullen zijn. "Zullen we maar gaan?", zegt John zachtjes. Samen breken ze de tent af en zorgen ervoor dat alle sporen worden gewist. Stilzwijgend lopen ze terug waar ze de wacht van dat moment in een diepe slaap zien. Aeryn pakt haar deken en dekt Willow toe en zegt zachtjes: "Onvoorstelbaar wat zij heeft meegemaakt he? Zou magie echt bestaan?" "Ik heb met haar dingen gezien die ik niet voor mogelijk heb kunnen houden. Maar echt wetenschappelijk valt het niet te verklaren", reageert John. Aeryn's gezicht verzacht: "Ik hoop zo voor haar dat ze haar vrede vindt bij Fred." "Ik weet het Aeryn, laten we dat maar hopen he?" Faith maakt een wilde beweging in haar slaap en draait tevreden om. "Wat een last op haar schouders, een slayer zijn. Ik ben blij dat ik gewoon Aeryn ben." "Niet zomaar Aeryn, maar de Aeryn. Bekend over heel Tisrond. Maar om Ben Parker aan te halen: with great power must come great responsibility. Dit gaat zeker op voor Faith.", zegt John met een meewarige glimlach. Ze blijven even stil staan bij Mal die smakkende geluiden in zijn slaap maakt. Aeryn en John wisselen een blik en zeggen allebei: "Fox!" John tilt met een simpele beweging Willow op en legt haar naast Mal neer. "Ik denk dat ik vannacht niet meer zal slapen.", verzucht hij. "Zullen we samen maar de wacht gaan houden? Ik heb hier nog ergens een zak marshmellows liggen die Tom ons gegeven heeft.", stelt Aeryn voor. "Frell! Marshmellows! Die Tom!" Met een glimlach laat John zich tegen de boom aanzakken en trekt Aeryn tegen zich aan. Op een zachte toon praten ze verder over de toekomst, hun dromen en verwachtingen terwijl de rest van team Vuur rustig door kan slapen.
~ ~ Finis ~ ~
|
